در روزهای اخیر با ترس و وحشت خبرهائی را مبنی بر اینکه از مسیحیان موصل خواسته شده که ظرف مدت ٢۴ ساعت موصل را ترک کنند خواندیم. هم چنین اخبار رسیده حاکی از هتک حرمت اماکن مقدسه مسیحیان و نمادهای مربوطه، منفجر کردن کلیساها، کندن صلیب کلیسای جامع افرایم مقدس، مقر اسقف اعظم سریانی ارتدوکس درموصل است.

این اقدامات لکه هولناکی است بر دامان سنت پرغرور کثرت گرائی در این منطقه که به مدت ١٧٠٠ سال مامن کلیساهای کلدانی و آشوری بوده است. در واقع این تخریب های توام با خشونت گریبان جمعیت های گوناگونی را که به اتفاق کشور عراق را شکل می دهند، اعم از ترکمن ها، یزیدی ها، سنی ها، شیعیان و کردها و دهها هزار خانوادهعرب که از ترس جانشان منطقه را ترک کرده اند، گرفته است. این صحنه های دهشتناک روز به روز گسترش می یابد و همان روند جنگ بیرحمانه سوریه طی می شود.

طبق برآوردهای سازمان ملل امروز از هر سه نفر سوری یک نفر نیازمند کمک های فوری انسانی است. ما نمی توانیم ساکت نشسته و نظاره گر ویران شدن زندگی آسیب پذیرترین بخش جامعه یعنی زنان و کودکان به نام مذهب باشیم. ما هم چنین با نگرانی شاهد وضعیت جاری در غزه و اسرائیل هستیم. اگر لحظه ای رعب ناشی از وضعیتمزبور را به کناری بگذاریم اندوهی عمیق ما را در بر می گیرد که چگونه به نام دین و مذهب کشتار مردم عادی توجیه می شود. اظهارات جوانان در شبکه های اجتماعی که گرفتن جان مردم بیگناه را "فرمانی از جانب خدا" می دانند گواهی است بر اینکه چگونه زندگی تحت فشار و مورد تهدید و خشونت می تواند اذهان و معیارهای اخلاقی را نهتنها در میان نظامیان و طالبان قدرت، بلکه شهروندان معمولی نیز تحلیل ببرد.

در حالی که هر روز بر تعداد قربانیان افزوده می شود ما باید هر آنچه که از دستمان ساخته است برای خاتمه دادن به خشونت انجام دهیم. امروز بیش از هر زمان باید این نقل قول را از انجیل، ملاکی ٢ آیه ١٠ به یاد آوریم که "آیا همه ما یک پدر نداریم؟"