داستان های احساسی که در رسانه های عمده غربی و همچنین فیلم های هالیوودی دوباره و چندباره تکرار می شوند تصویری یک بعدی از زن خاور میانه ای ترسیم کرده اند . زنی تسلیم که قربانی مردسالاری سرکوبگر و مذهب است. اما حتی کشف بنیادین ادبیاتی که زنان منطقه به کمک آن خاطرات شخصی و مشاهدات، انتقادات و تخیلاتشان از نیم قرن گذشته را بیان می کنند، نه تنها یک خودداری غیرروایی است، بلکه حرکتی ضدروایی است و باعث می شود وسعت تجربیات زنان خاور میانه، در حد یک شرایط تک خطی تقلیل یابد.

به دنبال جنگ دوم جهانی، بسیاری از کشورهای عرب تازه تاسیس دست به اصلاحات اجتماعی زدند مثلا تحصیل رایگان، آزاد و عمومی ایجاد کردند، که به زنان فرصت ورود به عرصه های عمدتا مرد محور هنرهای ادبی داد. این زنان که عمدتا پشتشان به امتیاز طبقاتی و خانوادگی قرص بود، در قلمرو ادب اقلیتی تشکیل دادند. در نتیجه، بسیاری از تجارب زنان هنوز در ادبیات منطقه بازتاب نیافته است.

نویسندگان خاور میانه ای، چه زن و چه مرد مدت های مدیدی است که با نیروهای اجتماعی، سیاسی و مذهبی که برخی ایده ها را برای عموم نامناسب می دانند، در جدل هستند. با این حال، تعجبی ندارد که همواره زنان نویسنده، که اغلب هدف قوانین سرسختانه تری از سوی اجتماع، خانواده، و دولت هستند راه دشوارتری برای مقابله با «تابو»ها دارند. اما علی رغم تمامی موانع و محدودیت ها، و با وجود این که عرصه ادبی تنها و در بیشتر موارد برای گروه کوچکی از زنان متعلق به طبقه الیت اجتماعی و اقتصادی میسر بوده، خاور میانه اکنون شاهد ظهور بدنه قدرتمندی از تولیدات ادبی زنان نویسنده است که دیدگاه های مهم تاریخی، اجتماعی-سیاسی، و فرهنگی از جهانی بسیار دیده شده و به همان میزان بسیار تحریف شده در اختیار می گذارند.

إيتل عدنان