در یک افسانه باستانی گفته شده است: رئیس قبیله‌ای ترک اسب‌‌ش را در جلوی یک چادری که به تازگی با گلیمی(قالیچه پرده‌ای بافتنی) ساخته شده بود متوقف کرد. او سریعا خواست که پدر دختری که آن گلیم را بافته است نزدش بیاورند. رئیس به پدر دختر می گوید بگذار تا دخترت با کسی که دوستش دارد ازدواج کند ولی پدر می گوید که این امکان پذیر نیست زیرا آن جوان همانند آنها فقیر است. رئیس پدر را با جایزه ای راضی کرد و افزود که به دخترت بگو زیاد از رنگ زرشکی با قسمت‌های سبز استفاده نکند. اسطوره خواسته بود که برای عشق ارزش قائل شوند وبه این دلیل که در طراحی گلیم هزاران حرف نهفته است.

در آناتولیا گلیم به صورت سنتی برای استفاده خانگی ساخته می شود، از جانماز گرفته تا اساس خانه. قدمت گلیم به قرن هشتم و نهم میلادی باز میگردد.

قالیچه را می توان از مغولستان تا بالکان یافت. این نوع قالیچه از قالی های معمولی سبک تر بوده و تنوع بیشتری دارد. گلیم های تخت راحت تر حمل و تمیز می شوند و استفاده از آن برای قبایل کوچنشین که اکثرا بر اسب سوار اند مناسب تر است. در مقایسه با فرش، گلیم ارزان تر بوده و زمان کمتری برای بافت لازم دارد که این ویژگی آن را برای زندگی عشایری اید آل می سازد. در گذشته گلیم برای تزئین وسیله حمل جنازه برای بردن آن به سمت گورش استفاده می شده است.

گلیم بیش از استفاده کاربردی در خود دارد و گلیم نحوه ارائه شخصیت زن آناتولیایی می باشد. غمها، شادی ها و داستانهای آنها توسط رنگها، طرح ها و الگو های انتخاب شده  بیان می شود و این باعث می شود گلیم ها اکثراً منحصر به فرد باشند. زنان از دستان، رنگ طبیعی و پشم استفاده می کنند تا رویا ها، آرزوها و تجربیات  خود را ببافند همانند کاری که دیگر هنرمندان انجام می دهند. به همین دلیل زمانی که به مغازه رجب کارادومان در بازار بزرگ استامبول وارد شوید می بینید که گلیم خواهان بیشتری دارد. کارامادومان از سال ۱۹۶۶ متخصص جمع آوری گونه خاصی از گلیم از سراسر کشور بوده است. این مغازه به وسیله چهار نفر گردانده می شود ولی بیشتر به خاطر حکمت سیرلاک که متخصص هنر است مشهور است. او به عنوان یکی از شخصیت های جذاب بازار بزرگ گفته های جالب توجهی در مورد گلیم دارد.