آیا ترامپ برگ برنده روسیه را در بازی خاورمیانه نگه داشته است؟
سفر ترامپ، فصل جدیدی در روابط ایالات متحده با عربستان آغاز می‌کند، اما بازی نهایی در خاورمیانه همچنان در دست مسکو و تهران است.
برنامه‌های روز اول سفر ترامپ احتمالا حتی از سطح انتظارات عربستان سعودی نیز فراتر رفته بود. روز بیستم مه، ایالات متحده و پادشاهی سعودی بر سر قرارداد فروش سلاحی به مبلغ ۱۱۰ میلیارد دلار (۳۵۰ میلیارد دلار در طی دهه آینده)، اعلام سرمایه‌گذاری ۴۰ میلیارد دلاری عربستان در پروژه‌های زیرساختی ایالات متحده و اعلام فصل جدیدی از هم پیمانی بین دو کشور در منطقه، به توافق رسیدند. قرار است روز ۲۱ مه ترامپ در سخنانی به گفته خودش "در مورد نگرانی‌های روزافزون درباره تروریسم، گسترش افراطی گری و نقش ایران در حمایت از هر دو این موارد" صحبت کند. علاوه بر این ترامپ از شرکای منطقه‌ای آمریکا خواسته است که "در قبال مبارزه با تروریسم در منطقه احساس مسئولیت بیشتری بکنند و نقش پررنگتری داشته باشند."
در کنفرانس خبری مشترک رکس تیلرسون، وزیر امور خارجه آمریکا و عادل الجبیر، وزیر امور خارجه عربستان به نظر می‌رسید موضع دو طرف در قبال ایران با یکدیگر هم خوان است. تیلرسون بسته نظامی را ابزاری برای مقابله با "نفوذ زیانبخش ایران" توصیف کرد. وی علیرغم تاکید روی راه حل سیاسی در یمن، فشار نظامی مضاعف عربستان سعودی روی گروه‌های مسلح حوثی‌ها که مورد حمایت ایران هستند را تایید کرد. به گفته سازمان جهانی بهداشت، یمن با شیوع بی سابقه وبا و "تخریب گسترده سیستم تصفیه آب و آبرسانی کشور که موجب آلوده شدن آب می‌شود" مواجه است.
در بیت المقدس نیز ترامپ روی نگرانی مشترک کشورهای حوزه خلیج و اسرائیل در مورد ایران انگشت خواهد گذاشت. بن کاسپت در ستونی در ماه مارس نوشت، "اسرائیل با مصمم است خط قرمزهایش با حزب الله را با دقت کامل برقرار کند. اسرائیل هر کاری را که برای جلوگیری از رساندن سلاح به حزب الله و به هم خوردن توازن قوا در منطقه لازم باشد، انجام خواهد داد."
سوالی که اینجا مطرح می‌شود این است که آیا ترامپ برگ برنده روسیه را در برنامه‌هایش برای منطقه نگه داشته‌است و یا آیا باید این کار را بکند؟ سفر ترامپ می‌تواند و یا باید نشانه‌ای باشد از سیاستی که بر اساس آن ایالات متحده تعهدات و روابطش را با اسرائیل و شرکای سنی آمریکا از جمله عربستان و امارات متحده عربی تحکیم می‌کند تا روی ایران فشار بیاورد و از طرح صلح بین اسرائیل و فلسطینیان حمایت کند و همزمان به روسیه اجازه می‌دهد که با "محور مقاومت" شیعه -شامل ایران، سوریه و حزب الله- در منطقه بتازد و به دنبال راه حل‌های دیپلماتیک برای حل تنش‌های منطقه‌ای باشد.
