بیژن نامدار زنگنه در ایران به «شیخ الوزرا» معروف است. او تا قبل از سال ٢٠٠٥ به مدت مجموعا ٢٢ سال در وزارتخانه های مختلف خدمت کرده بود. اول در دولت میرحسین موسوی به عنوان وزیر جهاد سازندگی و بعد در کابینه اکبر هاشمی رفسنجانی به عنوان وزیر نیرو و سپس در کابینه محمد خاتمی به عنوان وزیر نفت. رفتن او از وزارت نفت در سال ٢٠٠٥ با ادعای ریس جمهور وقت، محمود احمدی نژاد، مبنی بر اداره کشور توسط یک «مافیای نفتی» همراه بود. ادعایی که احمدی نژاد در هشت سال ریاست جمهوری اش نتوانست آن را ثابت کند.
بعد از سالها نابسامانی زیر نظر احمدی نژاد، بازگشت زنگنه به عنوان وزیر نفت در کابینه حسن روحانی با استقبال دست اندرکاران صنعت نفت و متخصصان و کارشناسان روبرو شده است. با نگاه کردن به کارنامه زنگنه متوجه می شویم که او حقیقتا دستاورد های مهمی به عنوان وزیر نفت در بین سالهای ١٩٩٧ تا ٢٠٠٥ داشته است:
جذب سرمایه گذاران خارجی به ویژه شرکتهای اروپائی، توسعه صنعت گاز و افزایش نقش گاز در بسته سوختی داخلی ( در نتیجه امکان صادر کردن بیشتر نفت) ، گسترش دادن صنعت پتروشیمی ، ارتقاء شرکتهای محلی و تبدیل آنها به پیمانکاران اصلی صنایع بالادستی (پتروپارس OIEC، پدکو، و غیره).
با این وجود نباید فراموش کرد که شروع کار زنگنه در وزارت نفت بدون تنش و نگرانی نبود. در سال ١٩٩٧ مدیران صنعت نفت و مخصوصا کارکنان با سابقه صنعت نفت در اهواز ، که زنگنه را «غیرخودی» قلمداد می کردند، به وزارت رسیدن او را یک انتخاب سیاسی دانسته و وی را نپذیرفتند. زنگنه به دلیل منصوب کردن تیم همراهان خودش، که آنها هم «غیرخودی» قلمداد می شدند، در منصب های کلیدی مورد انتقاد قرار گرفته بود. به همین دلیل جای تعجب نیست که زنگنه در اولین روز بازگشتش به وزارت نفت با صادر کردن پیامی از تمام «مدیران و کارکنان شریف صنعت نفت» تشکر کرده و قول همکاری نزدیک با ایشان را داده است. همچنین زنگنه اولین هدفش را افزایش تولید نفت در کشور عنوان کرده، هدفی که برای دستیابی به آن به کمک کارکنان قدیمی صنعت نفت در اهواز احتیاج حتمی دارد.
AL-MONITOR All-Access gives you unlimited access to all our journalism, the full Daily Briefing, exclusive interviews, premium newsletters, and live events — for less than $2/week.
