کاربرد سلاحهای شیمیائی در سوریه به یکی از مهمترین مسائل جامعه جهانی تبدیل شده است. آمریکا استفاده از سلاحهای شیمیائی را خط قرمز دانسته وبنحوی نشان داده که در صورت استفاده دولت سوریه از سلاحهای شیمیائی ، اقدام جدی به عمل خواهد آورد. اما آیا این اقدام صرفا به معنی اقدام نظامی است و یا واشینگتن انتخابهای دیگری برای واکنش مناسب دارد. موضع اخیر و قاطع  جان کری احتمال درگیر شدن آمریکا در این مساله را افزایش داده و فضای سیاسی واشینگتن حاکی از این است که کاخ سفید در حال بررسی  جدی گزینه نظامی است. اما آیا گزینه نظامی چه نتیجه ای خواهد داشت، مهمترین موضوعی  است که تصمیم گیرندگان در کاخ سفید باید به آن بیاندیشند. 

 نکته اول: اینکه هیئت سازمان ملل ممکن است اسنفاده ازسلاح شیمیایی راتائید کند اما قادر نباشد که بکارگیرنده را تعیین کند که آیا شورشیان سوریه و یا دولت سوریه بوده اند. حتی  اگر هیئت سازمان ملل دولت سوریه را مسئول بکارگیری سلاحهای شیمیائی تعین کند، این نتیجه گیری از سوی بخشی از جامعه جهانی مورد تردید خواهد بود و لذا ممکن است که اجماع  جهانی وجود نداشته باشد. 

 نکته دوم: بفرض اینکه اجماع جهانی در مورد بکارگیری سلاحهای شیمیائی در سوریه هم به وجود آید، مسئولیت تصمیم گیری درمورد نحوه برخورد با این مسئله به عهده سازمان ملل است و نه واشینگتن. تصمیم گیری یک جانبه از سوی واشینگتن، مشروعیت  شورای امنیت سازمان ملل بعنوان تنها مرجع قانونی تصمیم گیری در مورد مسائل مربوط به صلح و امنیت جهان را زیر سئوال خواهد برد.

نکته سوم:  امروز مناقشه ای در مورد این حقیقت وجود ندارد که آمریکا صدام حسین را در بکارگیری سلاحهای شیمیایی علیه ایران مورد حمایت قرار داده است. گزارش اخیر مجله فارین پالیسی و اسناد کنگره آمریکا حاکی است که آمریکا قویا صدام را در بکارگیری سلاح شیمیائی علیه نظامیان و غیر نظامیان ایران    در جنگ ٨ ساله (٨٨-١٩٨٠) حمایت نموده است و لذا واشینگتن از وجاهت و جایگاه مناسب برای قضاوت و ایفای نقش پلیس جهانی در مورد بکارگیری سلاحهای شیمیائی برخوردار نیست و خود هنوز در  جایگاه یک متهم قرار دارد زیرا حدود 100،000ایرانی در جریان حملات شیمیائی صدام به ایران کشته و یا مجروح شده اند.