چرا در بحران یمن، اسرائیل کنار عربستان ایستاده است؟
از آن رو که بی ثباتی در هر کدام از کشورهای عربی تنها میتواند به تروریسم بیشتر و بیشتر منجر شود و در نهایت اسرائیل را زیر ضربه قرار دهد، اسرائیل به جای جشن گرفتن حمله عربستان سعودی به یمن، باید از آن ابراز بیزاری کند.
برخی از سیاستمداران اسرائیل از حمله عربستان به یمن ابراز رضایت ژرفی می‌کنند. به نظر می‌رسد دیگران هم از این حمله به وجد آمده‌اند. آیا واکنش طبیعی و خودکار ما به عنوان اسرائیلی نسبت به شبه نظامیان انصار الله، حتی وقتی چیزی درباره آن‌ها نمی‌دانیم، باید خصومت و دشمنی باشد؟ انصار الله یک جریان شیعه مذهب هستند که همین امر موجب می‌شود آن‌ها بدون آن‌که واقعا آشکار باشد، آن‌ها به عنوان شعبه‌ای از ایران در نظر گرفته شوند. و اگر ایران دشمن اسرائیل است، ما می‌توانیم با خیال راحت فرض کنیم، هر گروهی که تحت حمایت دشمن ماست، نیز دشمن ماست. ما اغلب کنار آدم‌های خوب می‌ایستیم و در این مورد به خصوص آدم‌های خوب داستان، سعودی‌ها هستند.
اما واقعیت موضوع نسبتا متفاوت است. گزارش‌های اطلاعاتی غربی پیشتر به نقش محوری که عربستان سعودی در ایجاد شبه نظامیان سنی در عراق پس از صدام حسین ایفا کرده است، اشاره کرده‌اند. این همان شبه نظامیانی هستند که اغلب از طریق منفجر کردن اتومبیل‌های بمب گذاری شده در مناطق پرجمعیت اقدام به کشتار غیر نظامیان بیگناه کرده‌اند. در همین حال در سوریه نیز این عربستان سعودی است که جنگ علیه رژیم بعثی را هدایت می‌کند، گروه‌های مخالف رئیس جمهور سوریه، بشار اسد، را تامین مالی می‌کند و عملیات زمینی آن‌ها را با سازمان‌های اطلاعاتی فرانسه و ایالات متحده هماهنگ می‌کند. عربستان سعودی همیشه یک راهبرد پیچیده و چند لایه اتخاذ می‌کند. این راهبرد با کنترل از راه دور عملیاتی می‌شود و به طور همزمان یک کمپین روابط عمومی موفق هم برای آن شروع به کار می‌کند. با این وجود، در طی یک دهه گذشته عربستان سعودی بازیکن کلیدی تمام منازعات خونین در منطقه بوده است. بدون انگیزه و امکاناتی که عربستان سعودی فراهم می‌کند، در این‌که گروه‌هایی مثل جبهه النصره در سوریه و یا القاعده در عراق می‌توانستند چنین نقش عمده‌ای در خونریزی‌ها ایفا کنند تردید جدی وجود دارد. دبیرکل حزب اله لبنان، حسن نصرالله، در خطبه‌های نماز جمعه ٢٧ ماه مارس این چنین عربستان سعودی را سرزنش می‌کند: «شما تنها برای ساقط کردن رژیم سوریه، یک کشور را به تمامی نابود کردید.»
به جای جشن گرفتن حمله عربستان سعودی به یمن، اورشلیم باید از آن ابراز بیزاری کند. تجربه نشان می‌دهد که بی ثباتی در هر کشور عربی تنها به بیشتر و بیشتر شدن تروریسم منجر می‌شود و این در نهایت به اسرائیل آسیب می‌زند. اسرائیل لازم است به ارزش‌های قدیمی خود بازگردد تا موقعیت جهانی و اخلاقی خود را بازیابد، موقعیتی که مدتی طولانی از زمان از دست رفتنش می‌گذرد. اسرائیل باید حمایتش از عملیات نظامی که شامل کشتار شهروندان غیر نظامیان می‌شود را متوقف کند، حتی اگر اهداف واقعی حملات، نظامی باشند. از منظر مساله یهودیان هم وضعیت یمن حائز اهمیت است. هنوز ده‌ها یهودی در یمن زندگی می‌کنند که به شدت به حمایت دولتی نیاز دارند. بی ثباتی جان آن‌ها را به خطر می‌اندازد.
دولت‌های اسرائیل به حمایت از دیکتاتورها شهره هستند. زمانی که شرکای آن‌ها یک دیکتاتور است، تنها یک آدرس و یک مخاطب برای همه ارتباطات و برای هر نوع سرمایه گذاری مورد نیاز برای توسعه رابطه وجود دارد. این البته به این دلیل نیز هست که مستبد فوق الذکر هیچ التزامی به مردم خود ندارد تا به حکومت‌داری شفاف، پایبند و متعهد باشد. به عبارت دیگر، دیکتاتور هیچ نگرانی از بابت همکاری پراکنده و مقطعی با برخی از شرکا یا دیگران ندارد، حتی اگر آن شریک توسط انتخاب کننده‌گان و موکلان او به عنوان دشمن شناخته شود. به این ترتیب، شفافیت تنها در تحقیقاتی که توسط مخالفان یا روزنامه نگاران فضول هدایت شده باشد، دیده می‌شود. از سوی دیگر، یک رژیم استبدادی، رژیمی فاسد است و هیچ راهی هم برای محدود نگاه داشتن فساد به درون مرزهای کشور وجود ندارد. فساد و روابط فاسد به بیرون نشت می‌کند و رابطه بین دیکتاتور و همسایگانش را تحت تاثیر خود قرار می‌دهد.
