Obama and Rouhani Should Talk More Often

سرانجام روابط ایران و آمریکا به نقطه عطفی رسید. طی سال‌های متوالی، در صدها سخنرانی و مقاله، من درباره لزوم پایان دادن سیاست تغییر رژیم از سوی آمریکا و اجتناب از ادبیات تهدید و تحقیر نسبت به ایران تاکید داشته‌ام. در عوض بایستی بر تهیه « دستور کار بزرگی» برای بازبینی بر روابط دوجانبه بر اساس احترام و منافع متقابل تمرکز کرد.

درباره پرونده هسته‌ای، یک حل و فصل مسالمت آمیز در چارچوب معاهده منع تکثیر سلاح‌های هسته ای(ان پی تی) و اجرایی کردن فتوای مذهبی صادره از سوی آیت الله خامنه ای،  رهبر عالی ایران که تولید، ذخیره و استفاده از هرگونه سلاح کشتار جمعی از جمله سلاح هسته ای را ممنوع و حرام اعلام کرده است.

پرزیدنت اوباما و روحانی فرصت دیدار و گفتگوی دوجانبه را در حاشیه اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل در نیویورک را در روز 25 سپتامبر از دست دادند. برنامه‌‌ریزی این دیدار و کمبود زمان برای رسیدن به نتیجه‌ای ملموس از جمله دلایل انجام نشدن این دیدار اعلام شد.

البته این عقب نشینی کوتاه بود و با دیدار دکتر ظریف، وزیر امور خارجه و جان کری همتای آمریکایی خود و نیز مکالمه تلفنی روسای جمهور جبران شد. این دو رویداد در تاریخ روابط تیره آمریکا و ایران از زمان انقلاب اسلامی در سال 1357 تاکنون بی‌سابقه بوده است. بلوغ سیاسی و شجاعت دو رئیس جمهور حاکی از اراده آنها برای پایان دادن به بیش از 3 دهه خصومت بود.