انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۹ تظاهرات عظیم و سازمان یافته ای را در اعتراض به پیروزی محمود احمدی نژاد، تحت لوای جنبش سبز، در پی داشت. جنبش مزبور از اتحاد سازمان نیافته نیرو های اصلاح طلب، مذهبیون میانه رو، و سکولار ها تشکیل شده بود.

در گرماگرم هیجانات بعد از انتخابات، پایگاه های وابسته به میر حسین موسوی، رقیب احمدی نژاد، نخست وزیر ایران بین سال های ۱۹۸۱ و ۱۹۸۹، و یکی از رهبران برجسته جنبش سبز اعلام نمودند که با دستیابی به اطلاعاتی در وزارت کشور، معلوم گردیده که میزان واقعی آراء 21.3 میلیون رای به نفع موسوی و 10.5 میلیون برای احمدی نژاد بوده است.

اگر فرض کنیم که اعداد ارائه شده توسط حامیان موسوی واقعی باشد (که طبیعتا امکان اینکه تعداد آراء، به نفع موسوی دستکاری شده باشد وجود دارد) می توان نتیجه گرفت که الیت حاکم، که در آن انتخابات توسط احمدی نژاد نمایندگی می شدند، حداقل ۱۰ میلیون حامی داشته است. باید توجه داشت که این احتمال که بخشی از محافظه کاران نیز به موسوی رای داده باشند وجود داشته است چرا که موسوی تا زمان انتخابات فرد مورد وثوق حکومت بوده و تعهد وی به نظام و ولایت فقیه مورد تایید شورای نگهبان بوده است.

نتیجه مهمی که می توان از این قضیه گرفت این است که بر اساس اطلاعات ارائه شده توسط حامیان جنبش سبز، تظاهر کنندگان، بخشی از جامعه را تشکیل می داده اند در حالی که حکومت نیز، در همان زمان، از پایگاه نسبتا قوی ای برخوردار بوده است. به این ترتیب برخورد های سال ۲۰۰۹ حاصل درگیر شدن کلّ جامعه با حکومت نبوده بلکه انعکاس مبارزه دو بخش در درون جامعه ایران بوده است.