در طول دو هفته گذشته موضوع مجادله لفظی بین حسن روحانی و مخالفان تندروی او در صدر عناوین خبری داخل ایران و جهان قرار گرفت.

داستان از واکنش روحانی به بازداشت شش مرد و زن جوان ایرانی آغاز گردید. جوانان مذکور ویدئوئی تهیه کرده بودند که در آن به ترانه "هپی" به خوانندگی ویلیام فارل می رقصیدند. در پی آن ماجرا روحانی در همایشی در تهران گفت: "اینقدر در زندگی مردم مداخله نکنید، ولو به خاطر دلسوزی، بگذاریم مردم خودشان راه بهشت را انتخاب کنند، نمی توان با زور و شلاق مردم را به بهشت برد."

به نظر می رسید که این سخنان با تعریف رایج در ایران از یک حکومت دینی که می باید نقشی ارشادی و پدرسالارانه برای پیاده کردن نُرم های مذهبی بر عهده داشته باشد در تضاد است. احتمالا سخنان مزبور بیش از آنکه جنبه انتقاد از یک رویکرد فلسفی، در مورد اعمال هنجارهای فرهنگی، داشته باشد متوجه واقعیت های جامعه ایران از یک سو و بسط پایگاه مردمی خود روحانی از سوی دیگر باشد.

بهر جهت سخنان روحانی موجی از مخالفت را از سوی محافظه کاران باعث گردید. جنگ لفظی بین دو طرف زمانی به اوج خود رسید که آیت الله مصباح یزدی، یکی از روحانیون سرشناس محافظه کار، وارد صحنه شد. مصباح یزدی که روحانی را با عنوان "برخی از افراد عمامه به سر که دارای مسئولیت هستند" مورد خطاب قرار داد و گفت: "مگر خود تو دینت را از کجا یاد گرفته ای؟ از فیضیه یا از انگلستان؟"