جهانیان با نگرانی در حال نظاره کردن قیام و پیشروی دراماتیک دولت اسلامی در عراق و سوریه هستند. نیروهای جهادی درحال تبدیل شدن  به تهدید شماره یک برای امنیت جهانی هستند و توجه بین المللی را به طرز فزاینده ای جلب کرده اند. با این حال، تهدید جهادی ها نمی تواند قیام مشابه قدرت دیگری در منطقه را به سایه ببرد: جنبش کردهای ترکیه، حزب کارگران کردستان (PKK).

پ.ک.ک در سال 1978 (1356) توسط عبدالله اوجالان و فرماندهانش بوجود آمد و کارش را به مثابه سازمانی مسلح، چپگرا و جدایی طلب آغاز کرد. از آن زمان به تدریج رشد کرد و تبدیل به جنبشی شد که امروز از قدرت سیاسی و نظامی بهره می برد و در میان مناطق کردنشین تمام خاورمیانه پایگاهی مردمی دارد. قیام مسلحانه ی پ.ک.ک در ترکیه از سال 1984 (1363) شروع شد و با فراز و نشیب هایی همراه بوده است که با دوره هایی  از جنگ و خونریزی شدید برجسته شده است. در حال حاضر پ.ک.ک در "وضعیت عدم مواجهه" است به عنوان بخشی از تعهدش در قبال "فرایند صلح و ثبات" که دولت حزب عدالت و توسعه (AKP) از سال 2012 آغاز کرده است.

روند جنبش کردها در دو مسیر بطور همزمان در حال حرکت است که هرکدام از شاخه ها به اشکال مختلف خود را تعریف می کنند. اولین شاخه ترکیه است و دومی عراق و سوریه.

در شاخه ی ترکیه اتفاق مهم انتخابات ریاست جمهوری دهم اگوست بود که در آن صلاح الدین دمیرتاش کاندیدای حزب دموکرات خلق (HDP) – شاخه ای از جنبش کردی- به موفقیت بزرگی دست یافت. دمیرتاش به عنوان نایب رئیس حزب دمکرات خلق، 8/9% از آراء را بدست آورد که رای افزایشی بود. او با 44/6% رای که حزبش در انتخابات محلی 30 مارس داشت برنده شد. نتیجه ای که پتانسیل تغییر تعادل موجود و معادلات سیاسی ترکیه را دارد.

در شاخه ی سوریه-عراق، پ.ک.ک به عنوان تنها قدرتی ظاهر شده است که در دو سال گذشته توانایی مقابله با جهادی ها و توقف پیشروی آنها را داشته است. پ.ک.ک از تابستان سال 2012 در روجاوا – منطقه کردنشین شمال سوریه- با جهادی ها جنگیده است. در عراق اما، پ.ک.ک تازه به صحنه وارد شده است؛ در پی اشغال موصل توسط دولت اسلامی و فشار حملاتش به مناطق کردنشین. در زمانی که نیروهای پیشمرگ کرد بدون جنگ مشغول عقب نشینی هستند، پ.ک.ک نیرویی است که دولت اسلامی را متوقف می کند، و مقاومت قابل توجهی در سنجار نشان می دهد.