با بیت‌المقدس چه باید کرد؟ ۲۵ سال پس از فرو ریزی دیوار برلین، این منطقه شاهد ساخته‌شدن دیوارهایی جدید در قالب تلاشی بیهوده برای مقابله با مشکلات بین انسان‌ها است. چه هنگام خواهیم فهمید که دیوارهای جدا سازنده‌ی مردم و فرهنگ‌ها، تنها فرقه‌گرایی را تشدید و چند دستگی را سرعت می‌بخشند؟ تا چه زمان این دیوارهای حقیقی و مجازی به مسموم‌کردن انسانیت ما ادامه خواهند داد؟

بالا گرفتن تنش‌ها در شهر قدیم بیت‌المقدس (اورشلیم)، جایی که به ظاهر یکپارچه است اما هرگز تا این اندازه تکه‌تکه نبوده، بر ویرانی‌های به جا مانده از اردوکشی‌های نظامی دهه‌های اخیر افزوده است. وقایع مورد اشاره موجب شده‌اند تا این کشمکش از نوعی نباشد که بتوان آن‌را در دادگاه‌های یک کشور، مجامع بین‌المللی یا حتی در دادگاه اخلاقیِ ذهن شما حل کرد. این، ستیزی است که ابزار خشونت در آن، با هدف قطبی کردنِ هر چه بیشتر جمعیتی که در حال حاضر نیز تکه تکه است، به کار می‌رود. بیاندیشیم تا چه هنگام اجازه خواهیم داد که مکان‌های مقدس به عنوان ابزاری برای جنگ به کار گرفته شوند.

ادعاهای متعارض بر سر مالکیت اورشلیم به عنوان پایتخت اسراییل و کشور آینده فلسطینی، نیاز به یک معماری جدید در طرح صلح جامع را بازتاب می‌دهند، به گونه‌ای که دامنه فرهنگی برتر از جغرافیای سیاسی قرار گرفته و به منبع امید تبدیل شود.

گام‌برداشتن در اورشلیم، به منزله سفری تاریخی در میان ادیان جهانی، تفوق معماری و مرور برندگان و بازندگان جنگ‌ها است. در نخستین قدم، کلیسای مقبره مقدس (رستاخیز) است که از دید مسیحیان، مکان به صلیب کشیدن عیسی، دفن و رستاخیز وی بوده؛ مقدس‌ترین مکان برای مسیحیان کاتولیک و ارتودکس به شمار می‌رود. ماترک آن ویرانی است: برای ساخت این کلیسا نیاز بود که معبد ونوس رومی‌ها تخریب شود. پارسیان کلیسا را در سال ۶۱۴ میلادی ویران کردند؛ در سال ۶۳۸ بخشی از ساختمان تبدیل به مسجد شد و در سال ۹۹۶ بار دیگر طی شورش‌های ضد مسیحی، دوباره این بنا تخریب گشت.