رفح، نوار غزه – دسامبر 2010  در تونس، برای شروع بهار عرب فقط طارق طیب محمد بوعزیزی را کم داشت تا تحولات پس از آن منجر به روی کار آمدن دولتی قانونی و دمکراتیک به جای دیکتاتوری شود. اهداف تونسی ها به دنبال انتحار بوعزیزی که در اعتراض به سیاست های سرکوبگرانه امنیتی، خود را به آتش کشید، جامه عمل پوشانده شد.

در میان آن هایی که امیدشان را یکسره از دست داده اند، خودکشی از طریق حلق آویز کردن خود، خوردن سم و یا خودسوزی حالا به یکی از روش های معمول بدل شده است. برای آن ها، چنین روش هایی آسان ترین راه برای یافتن آرامش ابدی و فرار از بی عدالتی های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی است. نوار غزه، طی هشت سال گذشته تحت محاصره و در نتیجه این انزوا متحمل رنج فراوان بوده است. غزه امروز شاهد پدیده جدید خودکشی است که درست مانند خیابان های تونس و مصر، حالا به خیابان هایش رواج یافته است.

یک شهروند ساکن رفح در جنوب نوار غزه که سابقا در یک شرکت خدمات بهداشت و درمان وابسته به وزارت بهداشت کار می کرد می گوید وقتی رئیس فهمید که مبتلا به هپاتیت آ است او را از کارش اخراج کرد. او می گوید: «قبلا ماهی 200 دلار حقوقم بود و می توانستم با آن به خانواده پرجمعیتم برسم ولی ناگهان خودم را وسط خیابان یافتم که برای سیر کردن شکم خانواده ام باید گدایی می کردم.» این ساکن نوار غزه سه هفته پس از بیکاری و دچار شدن به مشکلات روحی و اقتصادی سعی کرد با خوردن مرگ موش خودکشی کند اما به طرز معجزه آسایی نجات یافت.

المانیتور برای به دست آوردن شمار دقیق کسانی که در نوار غزه دست به خودکشی زدند، با وزارت بهداشت و وزارت کشور تماس گرفت اما جواب این بود که چنین آماری قابل ارائه نیست.