اُر رایشرت٬ کارتونیست اینترنتی که در گذشته برای بسیاری از روزنامه‌های اصلی اسرائیل کاریکاتور کشیده‌است و در حال حاضر نیز صفحه فیسبوک بسیار محبوبی دارد می‌گوید: "حالا مردم اهمیت کارکیکاتورها را درک می‌کنند. آنها درک می‌کنند که کاریکاتورها از نوشته‌ها قدرتمندتر هستند و یک طرح خوب و مناسب بسیار بیشتر از کلمات٬ حرف برای گفتن دارد. تصاویر در ذهن‌ها حک می‌شوند و این کاریست که ما می‌خواهیم انجام دهیم. لحظاتی هستند -هر چند تلخ- که رویدادی باعث می‌شود اهمیت و قدرت یک نقاشی را درک کنیم."

توزیع اولین شماره نشریه شارلی ابدو پس از فاجعه ۷ ژانویه در دفتر مجله در پاریس٬ وقتی فروشنده کتاب استایماتسکی قصد برگزاری مراسمی در روز ۲۵ ژانویه برای فروش چند صد نسخه از آن را داشت٬ با رسوایی کوچکی در اسرائیل همراه شد. این اقدام با اعتراض عناصر مسلمان در اسرائیل مواجه شد. در پاسخ به این اعتراضات آویگدور لیبرمن٬ وزیر امور خارجه و رئیس حزب اسرائیل خانه ماست از هوادارانش خواست تا "چند هزار نسخه" از این نشریه را بخرند و برای ترویج آزادی بیان به صورت رایگان آن را توزیع کنند. نهایتا استایماتسکی برنامه را کنسل کرد و نشریه را تنها به صورت آنلاین فروخت. کل تعداد نشریات در چند دقیقه به فروش رفت.

کارتونیست‌ها در اسرائیل از پیشینه بزرگی برخوردار هستند. اما محدودیت‌هایی که از بیرون به آنها اعمال می‌شود بسیار بیشتر از کارتونیست‌ها در فرانسه است. قانون جزایی در اسرائیل توهین به موارد حساس دین و اخلاق را ممنوع کرده‌است. با وجودیکه راه‌هایی برای دور زدن این قوانین وجود دارد٬ باور اینکه یک کارتونیست بزرگ در اسرائیل قصد توهین به پیامبر اسلام محمد را داشته باشد و ناشری نیز باشد که بخواهد این کاریکاتورها را منتشر کند٬ سخت است.

شاید محدودیت‌هایی که کارتونیست‌های اسرائیلی با آن روبرو هستند همین باشد: میل به انتقاد کردن به شکلی ظریف و نامحسوس در مقابل مردمی هر روزه به میزان بالایی با اخبار مواجه می‌شوند. تراژدی شارلی ابدو به ناگهان توجه عمومی به کارتونیست‌های محلی را -بسیار بیشتر از حد معمول- افزایش داده‌است.