گفته های پاپ فرانسیس در حین  موعظه هایش در کلیسای سن پیتر راجع به وقایع سال ۱۹۱۵ که در جریان آن صدها هزار تن از ارمنیان امپراطوری عثمانی جان خود را از دست دادند به گزکی  در دست دول غربی تبدیل شده است. گمانه زنی ها و حتی دغدغه های دولت ترکیه اکنون به سمت آمریکاست. بیست و چهارم آوریل سالگرد یکصدمین سالگرد این واقعه است و به نظر می رسد که پاپ چراغ سبزی برای پیگیری واقعه نشان داده است. لیکن هرساله پرزیدنت اوباما تا کنون از بکار بردن آن لفظ «اسمش را نبر» در باره این واقعه که برخی آنرا نسل کشی می خوانند , خود داری کرده و بجای آن الفاظی را که ارمنی ها برای آن قبل از گردهم آیی نسل کشی سازمان ملل در ۱۹۴۸ بکار میبرند مانند «متز یقرن» بمعنی فاجعه بزرگ , استفاده نموده است.

در این بین احتمالا پارلمان اروپا به کمک اوباما آمده است. اروپاییان بدلیل رعایت ملاحظات سیاست خارجی که مستلزم حفظ منافع ملی و در نظر گرفتن نقش رهبری اوباما در یک منطقه حساس مانند خاور میانه است, سعی کرده اند که در این بین  با در نظر گرفتن تعادل میان دغدغه های ذکر شده در بالا واحترام به وظیفه اخلاقی , حد میانه را بگیرند. از هر چه بگذریم نهایتا ترکیه بعنوان متحد ناتو و علی رغم اختلاف نظرهایش بر سر برخی مسایل مهم با واشنگتن , هنوز هم بسیار برای آنها با ارزش است و آنها نمی خواهند که ترکیه را از خود برنجانند و به کناری برانند.

اوباما نمی خواهد که با یک رهبری متشنج در ترکیه که به خاطر مباحث مربوط به نسل کشی رنجیده , روبرو شود . اوباما به اندازه کافی گرفتار مواجهه با دلخوری سنی ها و در رأس آنها سعودی ها بر سر توافق هسته ای با ایران است. او دیگر نمی خواهد که در این میان با دنباله روی از پاپ با یک متحد ناتو در منطقه هم سر این مساله «فاجعه بزرگ» در بیفتد.

 دقیقا بخاطر همین دلیل است که اتحادیه اروپا با خشمگین کردن ترکیه از طریق مصوبه ای که در آن از ترکیه دعوت  شده که فاجعه بزرگ سال ۱۹۱۵ ارامنه را یک نسل کشی بنامد , به نجات اوباما آمده تا او مجبور نشود این لفظ «اسمش را نبر» را استفاده کند.