در جلسه ۲۲ آوریل ۲۰۱۳، دوره نوزدهم تابستانی کنست، مجلس نمایندگان اسراییل، یائیر لپید دبیرکل حزب «یش عتید» یا «آینده اینجاست» که وزیر دارایی وقت نیز بود، پشت تریبون رفت تا قانون‌گذاران اولترا ارتدوکس را هدف بگیرد: «تنها چیزی که رخ داده آقای گافنی، این است که شما دیگر در ائتلاف جایی ندارید!». لپید در ادامه سخنان طعنه‌آمیز خود خطاب به موشه گافنی رییس معزول کمیته دارایی و عضو «یهودیت تورات متحد» و در واکنش به سر و صدای او گفت: «نماینده گافنی! به این می‌گویند دموکراسی. من درباره آن‌چه باید بگویم و آن‌چه نباید بگویم از شما سوال نمی‌کنم. کشور، دستور گرفتن از جناب عالی را متوقف کرده است. ما از دستورپذیری از عالی‌جنابان خسته شده‌ایم».

دو سال بعد در ۲۹ آوریل ورق برگشت. این‌بار موشه گافنی بود که به همکارش در کنست یعنی یائیر لپید خشمگینانه حمله می‌کرد: «یائیر لپید دیگر جایگاهی ندارد. او می‌تواند هر چه می‌خواهد بگوید. من بسیار خوشحالم که بگویم مملکت فرمان گرفتن از او را متوقف کرده است».

احتمالاً واژگان نیشدار موشه گافنی، آن قدر برای لپید آزار دهنده نبود که پیوستن حزب گافنی به ائتلاف جدید وی را آزرده می‌کند. چرا که این امر، برچیده شدن تک تک دستاوردهای لپید در دولت قبل را پیشگویی می‌کند. از اصلاحات در مساله گرویدن به یهودیت تا محدودیت‌هایی که در بودجه مدارس خاخامی یشیوا ایجاد کرد؛ و همچنین اصلاحات تاریخی در مساله سربازگیری ارتش از اولترا ارتودکس‌ها (یهودیان بنیادگرای افراطی) که رهبری آن را به عهده داشت و قانون سربازی اجباری که برای دانش ‌آموزان دوره خاخامی از تصویب گذراند، همگی در معرض از بین رفتن هستند. به همین خاطر ۲۹ آوریل روز جشنی برای اولترا ارتودکس‌ها است. حتی الان، تقریباً یک هفته بعد از آن، این حس چنان که در کنیسه‌های یهودیان بنیادگرای افراطی و در مکالمات بین آن‌ها شنیده می‌شود، تحت عنوان پیروزی مطرح است. برای نخستین بار، حسی در میان اولترا ارتدوکس‌ها ایجاد شده که جایگاه اعتباری (و پول) از دست‌رفته‌شان، بازگشته است.

شلومو زالمان ایزن‌باخ یکی از ساکنان شهرک اولترا-ارتدوکس نشین بیتار عیلیت می‌گوید: «سرانجام ما می‌توانیم سرمان را بالا بگیریم». وی ادامه می‌دهد: «در سال‌های اخیر، ما تحقیر شدیم، به میزان بی‌سابقه‌ای جفا دیدیم و الان در دولت هستیم و لپید بیرون افتاده است. من شخصاً ترجیح می‌دادم به یک دولت چپ یا یک دولت واحد می‌پیوستیم تا این‌قدر مورد حمله قرار نگیریم. در دولت بنیامین نتانیاهو به عنوان یک حلقه ضعیف در زنجیر ائتلاف، همواره مورد حمله بودیم. اما این ارجح است که مخالفان را شکست دهیم».