یکی از سنت‌های قدیمی اسرائیلی‌ها، تجربه‌کردن و دیدن نقاط مختلف کشورشان با راه‌پیمایی‌های طولانی مدت است. سابقهٔ این رسم، به روزهای نخست تاسیس اسرائیل بازمی‌گردد که در آن هنگام، جوانان و سربازان به راه‌پیمایی و تپه‌پیمایی در طول کشور دست می‌زدند. در واقع، این یکی از معدود سنت‌های قابل احترامی است که در جامعه اسرائیل دست‌نخورده مانده تا زیر سایه آن، سیستم آموزشی، جنبش جوانان و حرکت‌هایی از این قبیل برای پرورش جوانان ادامه یابند. بسیاری از اسرائیلی‌ها این راه‌پیمایی را تجربه کرده‌اند.

در مکان‌های طبیعی متعدد اسرائیل، راه‌هایی با درازا و سطوح دشواری مختلف، برای پیاده‌روی و تپه‌پیمایی ساخته شده‌اند. مهم‌ترین آن‌ها مسیری است به نام جاده ملی اسرائیل که در تمام طول کشور، از کوه حرمون (جبل الشیخ) در شمال تا بندر ایلات در جنوب و حاشیه دریای سرخ کشیده شده است. به طور متوسط دو ماه زمان لازم است تا یک فرد پیاده، این راه ۱۰۰۰ کیلومتری را به طور کامل طی کند.

موتی بن شیتریت، مسوول کمیته راه‌پیمایی اسرائیل در این باره می‌گوید: «کسانی که این راه را می‌پیمایند، عمدتاً جوانانی هستند که تازه از خدمت ارتش مرخص شده‌اند و آماده‌اند تا سُنت [خدمت بعد از نظام] را که سفر بزرگ نام دارد، به جا آورند. کمیته راه‌پیمایی مسوول نگهداری، علامت‌گذاری، و به‌روز کردن نقشه راه بر طبق تغییراتی است که ممکن است به دلیل گسترش شهر‌ها و روستاها ایجاد شوند. در نتیجه، طول راه ممکن است در زمان‌های مختلف بین ۱۰۰۰ تا ۱۱۰۰ کیلومتر تغییر کند.

مسیر مذکور حدود ۲۰ سال پیش امکان بهره‌برداری یافت اما پیمودن کل مسیر تنها در سال‌های اخیر به یک کار پرطرفدار تبدیل شده است. بن شیریت به المانیتور گفت: «تا امروز چندین هزار نفر، اگر نگوییم صدها هزار نفر، در کل این راه گام برداشته‌اند». وی ادامه داد: «این کار به سرعت پرطرفدار نشد، بلکه همانطور که می‌گویند غذای خوب به آرامی پخته می‌شود، چند سال طول کشید تا گام برداشتن در مسیر ملی اسرائیل به عنوان یک کار جذاب، پر آوازه شود». حتی بن شیریت به سختی می‌تواند دلیل این جذابیت جادویی را توضیح دهد. با این حال، با قاطعیت می‌گوید که راه‌پیمایی در مسیر ملی، تجربه‌ای جدا از گشت و گذار در اسرائیل با تور است».