آواز خواندن را تمام نمی‌کنیم
جامعه اسرائیل از زمان تاسیس این کشور تا به امروز تغییرات زیادی یافته‌است ولی مردم از گروه‌های سنی مختلف به سنت آوازخوانی دسته جمعی که حس نوستالژی و تعلق را زنده می‌کند وفادار هستند.
اگر کسی برنامه‌های خواندن آوازهای محلی در بعد از ظهرهای کلوپ گنکی در تل آویو را ندیده باشد٬ شادی واقعی را تاکنون ندیده‌است. کلوپ پر از آدمهای شادی است که آواز می‌خوانند. بعضی از آنها روی میزها می‌رقصند. اینات سروف روی صحنه در حال اجراست. خواننده‌ای که در سالهای اخیر در جمع‌خوانی‌های عبری شبانه٬ خواننده‌ای پیشتاز محسوب می‌شود. صحنه پر از مخاطبینی است که در آروزی این هستند که برای لحظه‌ای میکروفون را به دست بگیرند. حتی یائیر لپید٬ وزیر امور دارایی پیشین نیز که پیش از ورود به دنیای سیاست از مشتریان همیشگی کلوپ گنکی بوده٬ هر از گاهی همراه با سروف می‌خواند.
سنت آوازخوانی دسته جمعی شبانه طی دوره علیا اول(اولین موج مهاجرت صهیونیستی به فلسطین تحت حاکمیت عثمان در فاصله‌ی سالهای ۱۸۸۲-۱۹۰۳) در آخرین سالهای قرن نوزدهم شروع شد. در پایان یک روز کاری مهاجران جمع می‌شدند و آواز می‌خوانند. مرکز آوازخوانی محلی٬ شهر ریشون لتسیون بود که مراسم شبانه آواز خوانی در آن در چند محل مختلف برگزار می‌شد. آوازخوانی دسته جمعی در شبها بهترین تفریح مهاجران و کارگران شد. آواز خوانی دور آتش٬ همین نقش را برای گروه‌ها و رزمندگان پالماخ -نیروهای خبره هاگانا (ارتش یشوب- گروهی یهودی در اسرائیل قبل از تشکیل دولت که پایه نیروی دفاعی اسرائیل شد) بازی می‌کرد. با وجود آنکه ۱۴۰ سال از تولد آوازخوانی گروهی گذشته است و با وجود اینکه بسیاری از سنت‌ها و شخصیت‌های یشوب و جامعه اسرائیلی از بین رفته است و یا همراه با آمدن مدرنیته و تغییرات بین‌المللی با نفرت کنار گذاشته شده‌اند٬ جوش و خروش آوازخوانی‌های دسته جمعی کاهش نیافته و حتی بیشتر هم شده است به خصوص بین جوانان.
به گفته الیاهو هاکوهن٬ برنده جایزه یک عمر دستاورد علمی اسرائیل برای تحقیقاتش در زمینه آوازهای عبری٬ در حال حاضر حدود ۵۰۰ الی ۶۰۰ گروه آوازخوانی فعال در اسرائیل وجود دارند. بعضی از این گروه‌ها به صورت مستمر مراسم آوازخوانی جمعی برگزار می‌کنند. آوازخوانی‌های دسته جمعی در بارها٬ کلوپ‌ها و دیگر موسسات عمومی صورت می‌گیرد.
هاکوهن در گفتگو با المانیتور می‌گوید: "آوازخوانی عمومی هنوز ابزار فرهنگی مهمی است. هر چند وقتی می‌شنوم که مردم کت و شلوار پوش آوازهای قدیمی مانند آواز "ما با دست خالی آمدیم" را می‌خوانند٬ کمی خنده‌ام می‌گیرد. بین متن این اشعار و برداشت‌هایی که از آنها می‌شود و نیازهای این نسل فاصله وجود دارد. امروزه آوازخوانی محلی تبدیل به مد شده‌است. در گذشته بیشتر یک ضرورت بود."
