افغانها و ایرانیان همدل با یکدیگر در واکنش به سرنوشت دهشتناک یک دختر شش ساله در حوالی تهران، همهمهای بر پا کردند. ستایش قریشی، یک شهروند افغانستانی، از سوی همسایه نوجوانش، امیر حسین، روز دهم آوریل در حومهٔ ورامین قربانی تجاوز جنسی شد و به قتل رسید. خشم مردم از عدم بازتاب این جنایت در رسانههای ایران، موجی از ابراز احساسات و همدلی را به سوی دنیای مجازی سرریز کرد.
قدرتالله رجوی، فعال حقوق مدنی و مهاجران در کابل، به المانیتور گفت: «افغانها هم از سکوت نسبی خودشان دلگیرند و هم از سرکوب سیستماتیک دولت ایران در بیش از ۳۰ سال اخیر به تنگ آمدهاند». او صفحه فیسبوک من ستایش هستم را با هشتگهای #JusticeForSetayesh و #IAmSetayesh به راه انداخت. این صفحه از زمان ایجاد در ۱۵ آوریل، بیش از ۱۰ هزار لایک گرفته است. یک صفحه ویکیپدیا نیز برای نشر حکایت ستایش ایجاد شده است.
رجوی گفت: «یک فاکتور بسیار مهم، بمباران کامنتها در صفحه فیسبوک رسمی یونیسف بود که از این سازمان بینالمللی میخواست تا پرونده را بهطور جدی پیگیری کند؛ زیرا ما میترسیدیم ستایش مانند موارد مشابه پیشین، بهزودی فراموش شود». در واقع یونیسف به تمامی کامنتهایی که در صفحهاش گذاشته شد، پاسخ داد.
خانواده قریشی حمایت عظیمی، هم از ایرانیها و هم از افغانها، چه در صحنه عمومی و چه در شبکههای اجتماعی، دریافت کردند. ژیلا بنییعقوب، روزنامهنگار و فعال حقوق زنان، به مراسم روشنکردن شمع در برابر سفارت افغانستان در تهران پیوست. پلیس به این بهانه که برای چنین کاری مجوزهای لازم اخذ نشده، جمعیت را متفرق کرد. افسران پلیس به دفعات به جمعیت میگفتند: «مگر شما ایرانی نیستید، شما چرا به خاطر افغانها آمدهاید؟ شما مگر نمیدانید که افغانها چقدر اینجا جرم و جنایت کردهاند، چرا از آنها دفاع میکنید؟». برخی زنان در جمعیت پلیس را به رفتار نژادپرستانه متهم کردند و خود تهدید به بازداشت شدند.
AL-MONITOR All-Access gives you unlimited access to all our journalism, the full Daily Briefing, exclusive interviews, premium newsletters, and live events — for less than $2/week.
