هر سال، هنگامی که آژیرها در سراسر اسرائیل به مناسبت روز ملی یادآوری هولوکاست به صدا در می‌آیند، من به عمویم، عمه‌ام و فرزندان‌شان فکر می‌کنم که هرگز ندیدم‌شان. من به پدر همسرم فکر می‌کنم که از یک اردوگاه کار اجباری در مجارستان جان به در برد و مادر همسرم که در خفا زندگی می‌کرد.

در سال‌های اخیر، یک سیاستمدار عبوس از این ساعات خاص بهره گرفته است تا توجه مردم را به اوهام خود جلب کند. امسال نیز در عصر چهارم مه، فروشندهٔ ترس عمومی، بنیامین نتانیاهو، سنت پیشین خود را در راه به ابتذال کشاندن هولوکاست پیش گرفت. یک بار دیگر او سخنرانی خود را در مراسم رسمی یادبود، به مقایسهٔ عوام‌فریبانه بین ایران و نازی‌ها اختصاص داد، همین‌طور بر درماندگی یهودیت در اروپا پرداخت و علیه فشار بر اشغال‌گری اسرائیل سخن گفت. او بار دیگر تشکیلات بزرگ صهیونیزم را عملیاتی تلافی‌جویانه علیه تشکیلات مرگ نازی‌ها معرفی کرد.

نتانیاهو در مراسم سال گذشته در آوریل ۲۰۱۵، زمانی که برای شرکت‌کنندگان تعریف می‌کرد که چگونه یک بازمانده هولوکاست به او التماس کرده تا جلو یک هولوکاست دیگر را بگیرد، با تجلیل از خود، [دو بار] گفت: «من گفتم 'این دقیقاً وظیفه‌ای است که برای خودم قائلم. این دقیقاً وظیفه‌ای است که برای خودم قائلم'». نتانیاهو در مراسم سالانه ید وشم در سال ۲۰۱۳ دست‌کم چهار بار نام ایران را آورد تا ما بدانیم که «در هر نسلی باید خود را جای بازماندگان هولوکاست بگذاریم». و بنابراین، یک ملت که در سایهٔ تهدید دائمی یک هولوکاست دیگر به سر می‌برد، به وضوح نیاز به یک رهبر قوی دارد، رهبری که زمین به اعراب ندهد، رهبری که حتی حاضر باشد با رئیس جمهوری آمریکا سرشاخ شود تا از نابودی اسرائیل به دست ایران جلوگیری کند.

طی سال‌های اخیر، یک سنت جدید به روز یادبود هولوکاست افزوده شد: رسانه‌ها، یخچال‌های خالی بازماندگان پیر هولوکاست را نشان می‌دهند و سیاستمداران قول می‌دهند که بازماندگان «دیگر هرگز» فقیر نخواهند ماند. با این حال، ۴۵ هزار تن از حدود ۱۸۹ هزار بازماندهٔ هولوکاست زیر خط فقط به سر می‌برند. در مراسم روز یادبود سال ۲۰۱۳، نتانیاهو اعلام کرد که دولت تصمیم گرفته تا بودجه‌های اضافی برای رفاه، مراقبت و مسائل داروییِ بازماندگان اختصاص دهد: «و ما هر چه قدر که لازم باشد، با کمال میل اختصاص خواهیم داد».