در میان ساختمانهای شمال خیابان معروفِ ولیعصر در تهران، یک ساختمان پرابهت شیشهای وجود دارد که مکان استقرار یکی از تعیینکنندهترین مراکز قدرت در ایران است -رادیو و تلویزیون حکومتی یا همان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران. این مجموعه اغلب به اختصار «ساختمان شیشهای» نامیده میشود که چندان بامسما نیست زیرا یکی از غیرشفافترین سازمانهای کشور در آن مستقر است. این درسی است که محمد سرافراز با پرداخت هزینهای سنگین فرا گرفت.
سرافراز که در نوامبر ۲۰۱۴ به طور مستقیم از سوی آیتالله علی خامنهای، رهبر جمهوری اسلامی، منصوب شد، سکان را به دست گرفت و وعدهٔ انجام اصلاحات و تغییر را داد. با این حال، تنها ۱۸ ماه بعد و در روز ۱۰ مه، او نخستین رئیس صدا و سیمای جمهوری اسلامی بود که استعفا میکرد. سه سلف قبلی او، هر کدام دو دورهٔ متوالیِ پنجساله را به پایان رسانده بودند. سرافراز کمردرد را دلیل استعفای خود اعلام کرد اما اندک افرادی هستند که این توضیح را باور کنند. المانیتور در پیگیری این خبر، با چندین منبع در صدا و سیما گفتوگو کرد.
صدا و سیمای جمهوری اسلامی، با بودجهای یک میلیارد دلاری و بیش از ۵۰ هزار کارمند، ساختار عظیمی است که دوست و دشمن دربارهٔ بازده ضعیف آن متفق القول هستند. مقامهایی در دفتر مرکزی اتحادیه رادیو تلویزیونی آسیا-اقیانوسیه (ABU) که صدا و سیمای جمهوری اسلامی نیز عضوی از آن است و دبیر کل آن نیز ایرانی است، به المانیتور گفتهاند که عدم شفافیت صدا و سیمای ایران در میان دستاندرکاران حوزهٔ رادیو تلویزیون، مثالزدنی است.
یک منبع غربی نزدیک به ABU، در مصاحبهای تلفنی با المانیتور از کوالالامپور، گفت: «آنها یکی از بالاترین بودجهها را در میان سازمانهای رادیو تلویزیونی دارند اما محصولات کمی تولید میکنند که از کیفیت مطلوبی برخوردار باشد». او افزود: «سرافراز میخواست این را عوض کند اما بسیاری از ما نسبت به شانس موفقیت او تردید داشتیم».
AL-MONITOR All-Access gives you unlimited access to all our journalism, the full Daily Briefing, exclusive interviews, premium newsletters, and live events — for less than $2/week.
