حدود دو سال قبل یک عکاس ایتالیایی به نام متئو لئوناردی، برای انجام بخشی از یک پروژه‌ با عنوان "قاب‌بندی دوباره ایران" به تهران سفر کرد. هدف او این بود تا ایران را "به دور از عنوان‌های خبری" و "سیاست" با استفاده از دوربین‌های واقعیت مجازی و از داخل استودیوهای هنرمندان‌اش به تصویر بکشد.

اما تکنولوژی "واقعیت مجازی" که در اين پروژه از طریق نمایش آثار هنری به قاب‌بندی دوباره ایران پس از رفع تحریم‌ها پرداخته، تا چه اندازه در این کشور شناخته شده و مورد استفاده قرار می‌گیرد؟

اغلب هنرمندهایی که از داخل ایران در این پروژه حضور داشتند، تجربه کار یا آشنایی چندانی با این تکنولوژی ندارند. هومن مرتضوی، گرافیست و نقاش ایرانی حاضر در این پروژه، در گفت‌و‌گو با المانیتور می‌گوید: "من فکر می‌کنم هنوز ده-پانزده سال تا دیدن اولین کارهای جدی و ریشه‌دار واقعیت مجازی محصول ایران فاصله داریم. اینجا ارتباطات، امکانات و خروجی‌های دیجیتال یک خط در میان است و به قول انگلیسی زبان‌ها a novelty."

مرتضوی برنده چند جایزه هنری از جمله جایزه نمایشگاه دوسالانه گرافیک تهران است. حرفه اصلی او مشاوره در امور دیجیتال مدیا است، با این وجود می‌گوید: "پروژه‌ای که بشود زیرمجموعه دیجیتال مدیا طبقه‌بندیش کرد، ندارم! اتفاقا من بیشتر گرایشم به سمت تکنولوژی‌های بدوی است. زیرا مملکتی که در آن ارتباطات شخصی و گروهی مسئله امنیتی محسوب می‌شود و ۴۰ سال است از تکنولوژی روز محروم مانده، فیلترینگ دارد و … جای کار دیجیتال نیست."