حسن روحانی، رئیس‌ جمهوری ایران، روز ۲۹ نوامبر، در گفت‌وگویی تلفنی با ولادیمیر پوتین، رئيس‌ جمهوری روسیه، گفت که همکاری مسکو و تهران در زمینهٔ مبارزه با تروریسم در سوریه، بر ثبات منطقه «تأثیری تاریخی داشته است.» چند روز پیش از این گفت‌وگو، اعلام شد که تهران در حال بررسی امکان اجازه‌دادن به مسکو برای استفاده از پایگاه هوایی همدان است؛ مسئله‌ای که می‌تواند به ارتقاء بیشتر سطح همکاری میان دو کشور منجر شود.

در همین حال، با توجه به تاریخ روابط دو کشور، جغرافیای سیاسی و وضعیت فعلی مناسبات فی‌مابین، روسیه به‌طور ویژه‌ای انتخابات پیش روی ریاست‌جمهوری در ایران را زیر نظر دارد؛ انتخاباتی که ممکن است پیامدهای قابل توجهی برای خاورمیانه و فراتر از آن به بار آورد. به‌هرحال، از آنجایی که دو کشور در سیاست خارجی، هم‌جهت‌تر از سابق شده‌اند، برآورد مبالغه‌آمیزی نخواهد بود اگر بگوییم انتخابات سال ۲۰۱۷ ایران برای مسکو، نسبت به دوره‌های پیشین انتخاباتی، اهمیت بسیار بیشتری دارد.

پیش‌بینی نتیجه‌ٔ انتخابات در ایران در این مرحله‌، برای کارشناسان روس که هیچ، حتی برای کارشناسان ایرانی هم کار دشواری است. مسئله‌ای که به‌ویژه هر نوع پیش‌بینی را در این زمینه به چالش می‌کشد، این است که در غیاب یک ساختار حزبی رسمی در ایران، تقریباً هر نامزد مستقلی ممکن است پا به صحنهٔ انتخابات بگذارد. 

علاوه بر این، دسته‌بندی و مرز میان دو جریان برجستهٔ سیاسی در ایران - افرادی که حول محور جامعه روحانیت مبارز جمع شده‌اند و اصلاح‌طلبانی که تعدادی از گروه‌های سیاسی همچون مجمع روحانیون مبارز آن‌ها را نمایندگی می‌کنند - مبهم است. روند دسته‌بندی و صف‌آرایی مجدد در سیاست ایران، با ظهور محمود احمدی‌نژاد در سال ۲۰۰۵ آغاز شد. با وجود این واقعیت که رئیس‌ جمهوری پیشین مورد حمایت جامعه روحانیت مبارز قرار داشت، اما او سلطه‌ی این گروه و رهبرانش را که افراد رده بالای جمهوری اسلامی هستند، به رسمیت نمی‌شناخت. اما در عین حال، یکی از دلایل اصلی موفقیت احمدی‌نژاد در انتخابات همین رفتار سرکش او بود.