سه گزینه شورای همکاری خلیج فارس در برابر ایران
شورای همکاری خلیج فارس، در پس افزایش تنشها با ایران طی سالهای اخیر، به چهار راهی رسیده است که باید یکی از مسیرها را برای تعامل با همسایهاش، انتخاب کند.
بر کسانی که وقایع سیاسی بینالملل را دنبال میکنند، پوشیده نیست که خصومت میان ایران و شورای همکاری خلیج [فارس] اوج گرفته و باعث شدتیافتن درگیریهای مختلف در منطقه شده است. روابط میان دو مرکز قدرت خلیج فارس، در پی وقایع بهار عربی و خلاء قدرت در برخی نقاط منطقه، به تیرگی گرائید و پس از آن، به دنبال توفیق مذاکرات هستهای میان ایران و شش قدرت جهانی در سال ۲۰۱۵، رو به وخامت گذاشت.
مع الوصف، طی ماههای اخیر، نشانههایی از پیشرفت در مسیر بهبود روابط میان ایران و شورای همکاری پدیدار شد. ایران پس از روی کار آمدن حسن روحانی در آگوست ۲۰۱۳، چندین بار در این مسیر تلاش کرد اما پیامش گوش شنوایی نیافت. لیکن این شرایط در ماه ژانویه تغییر کرد و طبق گزارشهای منتشره، وزیر خارجهٔ کویت در سفری ویژه به ایران، پیامی را به رئیس جمهور روحانی تقدیم کرد که «پایههای گفتوگو» میان ایران و شورای همکاری خلیج فارس بود. روحانی نیز با سفری به کویت و عمان در ماه فوریه، این اقدام را پاسخ گفت و روز ۱۳ مارس نیز نامهای به امیر کویت، شیخ صباح احمد جابر صباح فرستاد.
طبق گزارشها، وزرای خارجهٔ شورای همکاری قرار است در روز ۳۰ مارس گرد هم آیند تا دربارهٔ احتمال یک گفتوگوی استراتژیک با ایران، بحث و تبادل نظر کنند. برای نخستین بار طی سالهای اخیر، تنشزدایی در روابط ایران و شورای همکاری خلیج فارس قابل تصور است و طبق آن، دورنمایی نیز برای تسهیل بحرانها از سوریه تا یمن، به چشم میخورد.
در مباحث مربوط به شرایط منطقه، عمدتاً یک بنمایهٔ رایج به گوش میرسد که بر رفتار ایران متمرکز است. ایران اغلب به اعمالی متهم میشود که از آنها به عنوان دلیل عدم اعتماد شورای همکاری خلیج فارس برای حصول به نتایج دیپلماتیک، نام میبرند.
