سعدی حریری، نخست وزیر لبنان با به تعویق انداختن استعفایش که روز چهارم نوامبر در عربستان سعودی و تحت شرایط شبیه به بازداشت انجام شده بود، گامی در راستای احیای حاکمیت ملی لبنان و مقابله با دخالت ولیعهد عربستان در امور داخلی کشورش برداشت.

هفته گذشته نوشتیم که حریری " در دادگاه وجدان خودش" درباره آنچه در عربستان سعودی اتفاق افتاد و آنچه قرار است در آینده روی دهد" در جایگاه شاهد قرار گرفته‌است". اگر او خواسته تحمیلی ولیعهد عربستان را پذیرفته بود، استعفا داده بود و اپوزسیونی علیه ایران و حزب الله تشکیل داده‌بود، به احتمال زیاد در عرصه سیاست لبنان با واکنش گسترده عمومی مواجه می‌شدیم. حریری و کسانیکه از او پشتیبانی می‌کردند برای اعمال‌شان هزینه زیادی پرداخت می‌کردند و آبرویشان را ازدست می‌دادند. حزب الله، با اینکه مرتبا به عنوان «عامل ایران» معرفی می‌شود، یک گروه سیاسی لبنانی است که از اعتبار گسترده و مردمی برخوردار است.

با تصمیم حریری مبنی بر ماندن، مرکز تحولات، دست‌کم در حال حاضر، در لبنان باقی می‌ماند. علاوه بر حریری، سیاست مداری با ثبات میشل عون، رئیس جمهور لبنان و مقاومت مردم لبنان که آگاهانه نقش عربستان سعودی در ایجاد بحران را دیدند،  در عملی شدن این تصمیم نقش به سزایی داشتند. حریری در روز بیست و دوم نوامبر گفت، "ما در کنار هم می‌مانیم تا خط مقدم دفاع از لبنان باشیم". این سخنان او باید نقطه عزیمت لبنان در مقابله با چالش‌های متعددش باشد.

سرنوشت مشخص نیست. به نوشته روزنامه وال استریت ژورنال، شرکت سعودی اوجیه، یک شرکت ساخت و ساز که دفتر آن در ریاض است و به خانواده حریری تعلق دارد، "در حال حاضر منتظر است که حکومت سعودی -مشتری اصلی این شرکت- حقوق‌های معوقه‌ای که شرکت به کارگران و کارمندان سابقش بدهکار است را بپردازد. علاوه بر این به گفته یکی از مدیران ارشد این شرکت، مقامات دولت عربستان سعودی در حال حسابرسی امور مالیه این شرکت هستند."