رجب طیب اردوغان، رئیس‌جمهوری ترکیه، با صدور فرمان آغاز عملیات شاخهٔ زیتون علیه یگان‌های مدافع خلق (ی.پ.گ) در عفرین، به یکی از هدف‌های اصلی خود دست یافت. اگر نگوییم تمامی ترک‌ها، دست‌کم حمایت اغلب ترک‌ها را که در این مواقع با هم متحد می‌شوند، با خود همراه کرد.

فهیم کورو، روزنامه‌نگاری که زمانی به اردوغان نزدیک بود، یادآوری می‌کند که چگونه بولنت اجویت، نخست‌وزیر متمایل به چپ، پس از اعزام ارتش به قبرس در ۱۹۷۴ انتخابات زودهنگام برگزار کرد و با اختلاف قابل توجهی نسبت به رقبا، برنده شد. با این حال، کورو خاطر نشان می‌کند که تاریخ، وینستون چرچیل را نیز به خود دیده است که نخستین انتخابات پس از جنگ جهانی دوم را علی‌رغم نقشی که در پیروزی انگلستان علیه آلمان نازی ایفا کرد، باخت.

محاسبات اردوغان هر چه باشد، شرایط ممکن است به آن خوبی پیش نروند؛ همان‌گونه که در سوریه طبق محاسبات او پیش نرفتند. به‌ویژه آن‌که اکنون اردوغان باعث شده تا احتمال رویارویی نظامی میان ترکیه و ایالات متحده ایجاد شود.

حمایت آمریکایی‌ها از ی.پ.گ و سازمان مادری‌اش حزب اتحاد دموکراتیک (پ.ی.د) که آنکارا آن‌ها را تروریستی و مرتبط با حزب کارگران کردستان (پ.ک.ک) می‌داند، به تنش میان آنکارا و واشینگتن دامن زده است.