Bu savaş, başıyla sonunun pek örtüşmediği, biraz tuhaf bir savaş oldu. İsrail halkı, Gazze Şeridi’ndeki kanlı mücadeleyi tek taraftan görmeye mecbur bırakıldı. Bu, tabii ki İsrail’in tarafıydı.

Tüm televizyonlar aynı sahneleri gösterdi, aynı saha komutanlarını konuşturdu, aynı isimsiz askerlerin ayrıntılarıyla anlattığı savaş hikâyelerini yayımladı ve izleyicilere aynı cepheleri gösterdi. Sanki tek bir işaretle tüm televizyonlar önceden yazılmış eski bir senaryoyu takip etti. Üstelik sanki aynı senaryo gereğince İsraillere Gazze’deki savaşın eksiksiz bir uluslararası destekle yürütüldüğü söylendi. Kara harekâtından önce konuşan yorumculara göre ABD de bizimleydi, Avrupa da Mısır’ın başını çektiği birçok Arap ülkesi de… Adeta tüm dünya, Gazze’de radikal İslam’a karşı verilen bu savaşta bizim yanımızdaydı.

İsrail basını, üç hafta boyunca Gazze’de yaşananları Kızıl Ordu Korosu gibi tek sesle anlattı. Medyaya konuşan askeri yorumcular, İsrail’in müthiş zaferini ve Hamas’ın bir o kadar müthiş mağlubiyetini adeta aynı kelimeler ve görsellerle anlattı. Neredeyse tüm üst düzey emekli subaylar, bilgece sözleri ve mazide kalan askeri tecrübeleri ile şu veya bu kanalın stüdyosundan bu orkestraya katkıda bulundu.

Sonra her şey değişti. Savaşın sonlarında sürpriz bir dönüş yaşandı. Önce, her an ateşkes yapılabileceği söylendi. Gazze’deki yıkımın büyüklüğü, İsrail halkına hiç görmediği bir yoğunlukta bir anda gösterildi. Savaş sırasında tek ses hâlinde yayım yapan üç ana televizyon kanalı, savaşın diğer yüzünü gözler önüne sermeye başladı. O ana dek sadece rakamla verilen Filistinli kayıplar, bir anda ete kemiğe büründü. Ekranlar, Filistinlilerin acısı ile kaplandı. Yaralı ve ölülerle dolup taşan, aşırı yoğunluktan felç olan hastaneler gösterildi. Eski bir çağın yıkımını andıran mahallelerin görüntüsü verildi. Tek bir nedenden dolayı -- Gazze’de doğup büyüdükleri için – hayatını kaybeden çocukların cesetleri defalarca ekrana yansıdı.