17 Kasım akşamı İstanbul’daki Başakşehir Stadı’nda Türkiye ve Yunanistan milli futbol takımları arasında yapılan özel maç öncesinde Paris’teki IŞİD saldırılarında ölenlerin anısına düzenlenmek istenen saygı duruşunun, bir grup seyirci tarafından ıslıklar, sloganlar ve Allahuekber nidalarıyla sabote edilmesi, birkaç nedenden ötürü geçiştirilmesi mümkün olmayan bir holiganizm olayıydı.

Birincisi bu protesto, Türkiye’de nüfusun bir kesiminin IŞİD’i ve terörizmini onayladığı anlamına geliyordu. İkincisi, yine bu kesimin IŞİD terörizminin kurbanlarına ve onların mensup olduğu topluluklara yönelik tedirgin edici bir yabancılaşma içinde olduğunu gösteriyordu. Bu yabancılaşma, “öteki”ni dışlayan ve sonunda kendisinin de dışlanmasına sebep veren bir kayıtsızlıktan, eyleme dönüşen radikal bir karşıtlığa kadar uzanabilirdi. Nihayet, saygı duruşunda başlayıp Yunanistan milli marşının çalınması sırasında da devam eden bu ıslık ve sloganlar, Türkiye’nin siyasi kültüründe AKP döneminde meydana gelen değişimi de işaret ediyor.

Türkiye’de geniş toplumsal kesimler, 13 yıldır iktidarda bulunan AKP’nin, siyasi liderlik, eğitim, medya, sosyal ağlar, yerel yönetimler, Emniyet ve Yargı kanalıyla ve özellikle de 2011’den bu yana artırarak sürdürdüğü sistemli ve çok boyutlu bir İslami muhafazakârlaştırma projesinin güçlü etkisi altında bulunuyor. 2011 tarihi bir rastlantı değil. AKP 2011’deki seçimde yüzde 50 oy alarak özgüvenini artırdı; 2011’de ordu içindeki Kemalistleri tasfiye etti ve Suriye’deki Esad rejimini yıkmayı hedefleyen dış politikayı 2011’de uygulamaya koydu.

Artık bir Erdoğan rejimine dönüşmüş bulunan AKP iktidarı döneminde izlenen toplum mühendisliğinin amacı Türkiye’yi kalıcı biçimde dönüştürmek ve bu şekilde gücü konsolide etmektir. Ana hatlarıyla İslamcı, Sünnici ve Osmanlıcı olarak nitelendirilebilecek bu yeni siyasi kültürün yan ürünleri arasında İslamcı radikalleşme de bulunuyor.