ABD Savunma Bakanı James Mattis, 16 Şubat’ta ABD’nin Rusya’yla “şu an askeri düzeyde iş birliği yapma konumunda olmadığını” ancak siyasi liderlerin Rusya’yla temas edeceğini ve “ortak bir zemin ya da bir yol” bulmaya çalışacağını belirtmişti. Aynı gün Rus mevkidaşı Sergey Lavrov ile görüşen Dışişleri Bakanı Rex Tillerson da şöyle demişti: “Amerikan halkının yararına olacak pratik iş birliği imkânının bulunduğu alanlarda ABD Rusya ile ortak çalışmayı değerlendirecek.”

Bu kayda değer bir yaklaşım. Kontrol ettiği topraklar giderek azalsa da İslam Devleti (İD) hem Rusya hem Batı için uzun vadeli bir terör tehdidi oluşturuyor. Trump yönetimi, Suriye’de güvenli bölgeler kurmak veya İD’in başkenti Rakka’nın alınmasına destek olmak için kara unsurları göndermeyi düşünüyorsa bu, askeri durumda büyük bir tırmandırma anlamına gelir. Suriye savaşının bulanık ve girift bölgesel dinamikleri düşünüldüğünde Rusya’dan yardım almak ABD’ye fayda sağlar.

Ulusal Menfaatler Merkezi’nin bu ay Moskova’da düzenlediği “ikinci kulvar” toplantılarına katılan Rus yetkililer ve uzmanlar, İD’le mücadelenin hem ortak bir menfaat hem de Batı’yla ilişkileri düzeltmenin bir yolu olduğunu belirttiler. Rusya’nın Batı’yla ilişkileri, Kırım’ı ilhak ettiği ve Ukrayna’nın doğusunda savaşa giriştiği 2014 yılından sonra keskin bir şekilde bozuldu.

ABD’li yetkililer geçmiş yıllarda Rus ordusunun İD’e karşı kâğıttan kaplan olduğunu öne sürmüştü. Bu benzetme büyük ölçüde doğru. Suriye ve Rusya İD’le mücadelede seçici davranıyor. Rusya’nın önceliği Suriye hükümetinin çöküşünü önlemek. Suriye hükümetinin çökmesi ve bunun Libya benzeri bir kaosa yol açması ABD’nin de menfaatlerinin aleyhine olur. Rusya’nın bir diğer önemli hedefi, Devlet Başkanı Beşar Esad rejimine verdiği destek üzerinden Suriye’deki konumunu uzun vadeli olarak sağlamlaştırmak. Rusya’nın Suriye’de hâlihazırda sahip olduğu büyük bir hava üssü ve deniz tesisleri onun Doğu Akdeniz’deki konumunun payandalarını oluşturuyor.