Doğu Akdeniz’deki enerji kavgasından sonra Libya’da karşı karşıya gelen Türkiye ve Fransa arasındaki gerilimin ilk raundu Ankara’nın lehine sonuçlandı. 10 Haziran’da Akdeniz’de Libya’ya silah taşıdığından şüphelenilen Tanzanya bandıralı gemiyi aramak isteyen Fransız gemisi Courbet’in iki Türk fırkateyni tarafından taciz edildiği şikâyetiyle NATO’ya giden Fransa sonuç alamadı. İttifakın 130 sayfalık raporunda Fransızların suçlamaları karşılık bulmadı. NATO’ya kızan Fransa, Akdeniz'deki Sea Guardian misyonundan çekildi. Dönmek için de Libya’ya silah ambargosuna ilişkin taahhütlerin teyit edilmesi gibi Türkiye’yi sıkıştıracak koşullar ileri sürdü.

Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın tadını çıkardığı bu sonuç, Fransızların çaptan düştüğü çıkarımına yol açtı. Hatta Anadolu Ajansı, Fransa’nın kullandığı siyaset, strateji ve araçların ahenksiz olduğunu; sahada karşılık bulamadığı gibi Avrupa’dan destek göremediğini; Fransız ordusu İkinci Dünya Savaşı’ndaki bozgunun etkisinden kurtulamazken Türk ordusunun kabiliyetiyle öne geçtiğini; Paris’in hazımsızlık içinde Türkiye ile Mısır arasında savaş istediğini, ayrıca Rusya ile Türkiye’yi karşı karşıya getirmeye çalıştığını öne sürdü.

Aslında Türkiye’nin “BM’nin tanıdığı hükümeti destekliyorum” savına karşılık Fransa’nın da “BM’nin yasama organı olarak tanıdığı Temsilciler Meclisi ile çalışıyorum” deme imkânı var. Fakat meşruiyet tartışmasına girmeyen Fransızlar daha çok Türkiye’nin İslamcı milisleri kullandığını hatırlatıp “terörle mücadele” kozunu kullanıyor. Farklı öncelikler nedeniyle müttefikler nezdinde etkisiz kalan bir kart. Batılı ortakların çoğu Türkiye’nin Suriyeli cihatçıları Libya’ya taşımasını bile sorun etmiyor.

Fransa’nın asıl talihsizliği, Rusya ile aynı tarafa düşmesinde yatıyor. Başlangıçta General Halife Hefter’e göz kırpıp Mısır lideri Abdülfettah El Sisi’nin Müslüman Kardeşler hassasiyetine hak veren Amerikan yönetiminin, sonradan Rusların Libya’da üslenmesini temel mesele haline getirmesi Fransa’yı NATO’da yalnızlaştırdı.