Türkiye Başbakanı Recep Tayyip Erdoğan ve Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu ikilisinin, 2011’in ağustosunda Suriye Devlet Başkanı Beşar Esad’ı devirip yerine Müslüman Kardeşler’i iktidara getirmeye karar vermeleri, Türkiye’nin istikrar ve güvenliğini ilgilendiren hayati bir zorunluluktan değil, ideolojik bir tercihten kaynaklanıyordu.

Türk hükümetini, Beşar Esad kendi tavsiyelerini dinlemedi ve muhalefeti ölçüsüz bir baskı ve şiddetle ezmeye devam etti diye onu devirmeye mecbur ve memur eden herhangi bir makul neden yoktur. Türkiye, Suriye’nin uluslararası antlaşmalarla belirlenmiş garantörü değildi.

Türkiye’yi yönetenlerin kendilerini Suriye’de olup bitenlerden sorumlu hissetmeleri ve bu ülkeyi düzeltmeye kalkışmalarının uluslararası ilişkilerde doğrulayıcı bir karşılığı yoktur ve bu müdahaleci tutum sadece çarpık bir tarih okumasının sonucu olabilir.   

Ankara’nın Suriye politikası, tercih edilmiş bir politikadır. Dolayısıyla, bu politikanın Türkiye’de ve bölgede yol açtığı istikrarsızlaştırıcı sonuçlar değerlendirilirken Türk hükümetinin sorumluluğunu hafifletici tek bir neden bile gösterilemez.