Başbakan Recep Tayyip Erdoğan cumhurbaşkanlığı adaylığını 1 Haziran’da dev bir salonda toplanan 4 bin kadar partiliye yaptığı etkileyici bir konuşmayla ilan etti. Konuşmasını uzun bir duayla açan Erdoğan, bunun ardından kendi liderliğinde özgürleşen dindar muhafazakar kesimin karşılaştığı baskıların uzun bir listesini çıkardı. Kendisini büyük bir “dava”nın gelip geçici bir fanisi olarak tanıtan Erdoğan, bu davanın önceki liderleri arasında ise 12. yüzyılın büyük İslam kumandanı  Selahaddin Eyyubi ile Selçuklu ve Osmanlı’nın kurucularını da andı

İzleyiciler onu coşkulu alkışlar ve tezahüratlarla dinledi. “Recep-Tayyip-Erdoğan” nakaratlı seçim şarkısı yankılanırken, bazıları göz yaşlarını tutamadı. Tüm bu ilginin odağında, yetkinin tek merkezi ve erkin tek sahibi olarak Erdoğan vardı.

İşte, Erdoğan, ilk turu 10 Ağustos’ta yapılacak cumhurbaşkanlığı seçimlerinde halk oyuyla seçilen ilk cumhurbaşkanı olma yolundaki kampanyasını böyle başlattı. Karşısında iki önemli rakip var: İki büyük muhalefet partisinin çatı adayı Ekmeleddin İhsanoğlu ve Kürt partilerinin adayı Selahattin Demirtaş. Yine de pek çok kişi Erdoğan’ın ilk turda olmasa bile 24 Ağustos’ta yapılacak ve en yüksek oyu alan adayın kazanacağı ikinci tur oylamada seçileceğine kesin gözüyle bakıyor.

Dolayısıyla kamuoyu, artık Erdoğan seçildikten sonra Türkiye’de nasıl bir “rejim” olacağını merak ediyor. Başbakan, cumhurbaşkanlığı makamını güçlendirmek istediğini zaten açıkça ifade etti. İki dönem üst üste kazanarak en az 2024’e kadar iktidarda kalmak istediği de aşikar. Bu süreçte yürütme ve yasama üzerinde tam hakimiyet kurmak, hatta bir dereceye kadar yargıyı da kontrol etmek istiyor. Bu nedenle Erdoğan’ın muhalifleri onun sık sık “diktatör” olmakla suçluyor. Başbakan ve taraftarlarına göre ise bu tam bir saçmalık, çünkü Erdoğan iktidarını hür ve adil seçimlere borçlu. Nitekim Erdoğan da sık sık “Eğer diktatörsem gelip beni sandıkta yenin” diye meydan okuyor.