با برگزاری انتخابات ریاست جمهوری ایران در چند روز آینده،موضوع سیاست های هسته ای ریاست جمهوری تازه ایران چشم وگوش جهانیان را به خودمعطوف کرده است.
سابقه بحران هسته ای جاری به 1382 بر میگردد که محمد البرادعی دبیر کل آژانس بین المللی انرژی هسته ای از تاسیسات هسته ای نطنز دیدن کرد و رسما اعلان نمود که ایران از جمله ده کشوری است که به فن آوری ها و توانمندی های غنی سازی هسته ای دست یافته است. از آن زمان تا کنون ایران و جهان دو دیپلماسی متفاوت هسته ای، یکی در زمان تصدی محمد خاتمی و دیگری در دوران محمود احمدی نژاد با هزینه ها و ثمر بخشی های متفاوت، را آزموده اند.
در زمان تصدی خاتمی که من سخنگویی تیم مذاکرده کننده پرونده هسته ای ایران را بعهده داشتم، بنای دیپلماسی که به "دیپلماسی تعامل هسته ای" موسوم شد براساس دو خط قرمز مشخص پایه ریزی شده بود ، یکی تضمین حق ایران به برخورداری از فن آوری های صلح آمیز هسته ای از جمله غنی سازی و دوم جلوگیری از ارجاع پرونده هسته ای ایران به شورای امنیت سازمان ملل.
در آغاز بحران هسته ای در سال 1382 ، هیئت حکام آژانس قطعنامه ای را بتصویب رساند وخواستارتعلیق کامل همه فعالیت های غنی سازی از سوی ایران و در عین حال دسترسی آژانس به تاسیسات هسته ای فراتر ار معاهده ان پی تی شد و یک مهلت 50 روزه هم در اختیار ایران گذاشت تا به آن عمل کند. دراین زمان ابهامات گسترده ای در ارتباط با ماهیت برنامه هسته ای ایران وجود داشت. آمریکا که از سال انقلاب درسال 1357 درکمین جمهوری اسلامی نشسته بود، موضوع هسته ای ایران را فرصتی طلائی دانست تا پرونده ایران را به شورای امنیت سازمان ملل کشانده، ایران تهدید برای صلح و امنیت بین الملل قلمداد شود تا بدین وسیله راه را برای تحریم های بین المللی ، انزوا و در صورت امکان حمله نظامی ، به ایران باز کند.
AL-MONITOR All-Access gives you unlimited access to all our journalism, the full Daily Briefing, exclusive interviews, premium newsletters, and live events — for less than $2/week.
