توافق هسته‌ای ایران و ۱ + ۵ که در آخرین ساعات ۲۴ نوامبر در شهر ژنو به امضا رسید امید بخش بود و  نشان داد که نظام بین الملل هنوز می تواند از راه‌های دیپلماتیک مشکلات را حل کند. همانقدر که این توافقنامه برای دولت حسن روحانی موفقیت آمیز بود برای دولت اوباما هم یک پیروزی محسوب می شود. اگر تندروی ها و کارهای غیرعقلانی رئیس جمهور پیشین ایران، محمود احمدی نژاد با واقع بینی و عقلانیت دولت روحانی جایگزین نشده بود (به طور کلی تغییر جهت  سیاست خارجی ایران اتفاق نمی افتاد) جهان مثل امروز احساس آرامش نمی کرد.

ایران نمونه‌ای است از کشوری که با تغییر رییس دولت تندرو و خیال پردازش توانست  طلسم سیاست خارجی‌اش را بشکند. جای امیدواری است که ترس روزنامه نگارانی که کنفرانس ژنو را دنبال می کنند درست از آب در نیاید و توافق هسته ای ایران و شش کشور دیگر قربانی اختلافات آنها بر سر بحران سوریه نشود.

همینطور جای امیدواری است که توافق شش ماهه که به تازگی به امضای طرفین رسیده با مشکلی مواجه نشود یا به خاطر اختلاف نظرها به شکست منجر شود. و نیز باید امیدوار بود که نیروهای تندرو در ایران نخواهند توافق با غرب را مختل کنند. به این ترتیب، می توانیم یک پایان خوش برای این پرونده متصور باشیم.

فقط در این صورت می توان انتظار داشت که ایران به عنوان یک بازیگر از بند انزوا و تحریم رها شده جایگاه مناسب خود را به عنوان یک بازیگر در منطقه پیدا کند؛ آن زمان می توان از تعادل جدید در منطقه  اروپا - آسیا سخن گفت.