در روز سوم مه (سیزده اردیبهشت 1393) مهمت گورمز ریاست سازمان دیانت (اداره کل امور دینی) در سمینار «جوانان، پیوستگی و دگرگونی و آینده» شرکت کرد که از سوی سازمان هایی چون بنیاد زنان سازمان دیانت، مرکز جوانان و خانواده (KAGEM) و مرکز تحقیقات سیاسی، اقتصادی و اجتماعی (SETA)  برگزار شده بود.

رویدادی که ممکن بود صرفاً یک گردهمایی معمول باشد در صدر اخبار قرار گرفت چرا که گورمز گفت: «امروزه جوانان دنیای نسل قبل را محدود و غیرقابل قبول می دانند. ما باید برداشت آنها را درک کنیم و زبان جدیدی برای نزدیکی به آنها پیدا کنیم. آنها در مقابل دخالت در حریم شخصی شان مقاومت می کنند. برای مثال، از ما می پرسند که آیا گوشواره و خالکوبی (تاتو) برای مردان قابل قبول است. ما باید عدم انعطاف را کنار بگذاریم و بطور منطقی به آنها نزدیک شویم. »

این اظهارات گورمز واقعاً شگفت انگیز بود و تحسین نخبگان لیبرال را برانگیخت. احمد حاکان یکی از روزنامه نگاران پیشرو روزنامه حریت نوشت «من بارها گورمز را نقد کرده ام، اما حالا او در سخنرانی اش گفته نیازی نیست در مورد ریش، خالکوبی یا ظاهر افراد دخالتی بکنیم. حالا نظرم این است: این اظهارات عالی و کامل است.»

البته همگان اظهارات گورمز را تحسین نکردند. برای مثال، ینی آکیت که روزنامه ای به شدت محافظه کار است در بیانیه تندی اینطور نوشت: «اگر از نظر احمد حاکان اظهارات گورمز عالی است، گورمز باید بیاناتش را ارزیابی و اصلاح کند».