جنگ اخیر تا حدودی عجیب بوده‌است- جنگی که نتیجه آن شباهت چندانی به دلایل آغازی آن ندشته‌است. اسرائیلی‌هایی که اخبار نبردهای خونین نوار غزه را دنبال می‌کردند مجبور بودند که خود را تنها به یک طرف درگیری محدود کنند٬ مسلما طرف اسرائیلی.

همه شبکه‌های تلویزیونی تصاویر یکسان را نشان می‌دادند٬ با چند  فرمانده خاص مصاحبه می‌کردند٬ همگی یک سرباز ناشناس را به بینندگان نشان می‌دادند که داستان یکسانی را تعریف می‌کرد و برای بینندگانشان شعارهای هویتی تولید می‌کردند. گویی همه شبکه‌های تلویزیونی از یک فرستنده تغذیه می‌شوند و همگی یک سناریو را تعقیب می‌کنند.

و بنا بر همان سناریو٬ به اسرائیلی‌ها گفته می‌شد که جنگ در غزه حمایت کامل بین‌الملی خواهد داشت. صاحب نظران چند روز پیش از شروع حمله زمین به غزه می‌گفتند ایالات متحده٬ اتحادیه اروپا و چند کشور عربی به رهبری مصر از ما حمایت می‌کنند. تقریبا همه دنیا در جنگ با اسلام رادیکال در غزه حامی ما خواهند بود.

رسانه های اسرائیلی به مدت سه هفته همه با هم٬ آنچه را درغزه می‌گذشت را به یک شکل گزارش می‌کردند٬ درست مانند گروه کر خوانندگان ارتش سرخ. کارشناسان نظامی نیز در رسانه‌های مختلف تقریبا از همان کلمات و تصاویر برای توصیف پیروزی با شکوه اسرائیل و شکست حماس٬ که به هیچ وجه کمتر با شکوه نیست٬ استفاده می‌کردند. تقریبا همه مقامات بلند مرتبه سابق نیز در این یا آن استودیوی خبری حضور می‌یافتند و به پشتوانه تجریبات نظامی‌شان و سخنان عالمانه‌شان با موسیقی این ارکستر سمفونی هم‌نوایی می‌کردند.