حالا دیگر تمام جهان این را می داند: زن بودن، روزنامه نگار بودن و کارگر بودن در ترکیه کار آسانی نیست. جوان بودن چطور؟ گردن خم کردن در مقابل مقامات مسئول برای جوانان سخت تر است. داشتن زندگی آزاد و شاد، دنبال آرزوها رفتن و بر زبان راندن افکار چیزی نیست که جوانان ترکیه در حال حاضر از آن برخوردار باشند. برعکس، آنان مجبورند به طور مداوم درباره آن چه که می نویسند و می خوانند و یا حتی می پوشند، حواسشان جمع باشد. کسانی که جرات حرف زدن به خود می دهند بخشیده نمی شوند، بخصوص اگر در زمره جوانان «دیندار و با سیانت» مورد تصور رجب طیب اردوغان طبقه بندی نشوند.

آن گونه که ولی آغ بابا، معاون جمهوری مردم، حزب عمده اپوزیسیون ترکیه می گوید، در حال حاضر بیش از 3000 دانشجو به اتهام های مختلف و عمدتا به اتهام عضویت در سازمان های تروریستی پشت میله های زندان هستند. برخی از آنان به خاطر حمل تصاویر رهبران انقلابی یا بنرهایی با شعار تحصیلات رایگان به زندان رفته اند و برخی دیگر به خاطر فروش بلیط کنسرت گروه های موسیقی چپگرا. 

خواندن بیانیه ها برای رسانه ها و حضور در گردهمایی ها، دیگر جرائم نابخشودنی آنان است؛ خواندن کتاب های مارکس، حمایت از «مادران شنبه» که 20 سال است برای عزیزان ناپدید شده شان هر هفته بست می نشینند و تحصن می کنند، برگزاری روز جهانی زن در هشتم مارس، بازدید از دفترهای گروه چپگرای موسوم به «حالک اِولری»، حضور در مراسم روز جهانی کارگر و تظاهرات علیه هیأت عالی آموزش و پرورش، تقاضای حمل و نقل رایگان و بیمه بهداشت و درمان، تقاضای دانشگاه دمکراتیک، مخالفت با ساخت نیروگاه های هیدروالکتریک، و دفاع از حقوق مربوط به محیط زیست.

برای جلب توجه به مسئله مورد اغماض قرار گرفته دانشجویان دربند، آغ بابا با شرکت والدین این دانشجویان در اواخر ژانویه کنفرانسی خبری را در پارلمان ترتیب داد. او پوسترها و تصاویری از رهبران چپ گرای ترکیه از دهه 1960 را نشان داد که از سوی مقامات قضایی به عنوان شاهد جرم و دستاویز صدور مجرمیت قرار گرفته اند. به گفته او دولت بویژه جوانان با گرایشات چپ، سکولاریست ها و دمکراسی خواهان را هدف گرفت، زیرا آنان را به مثابه تهدید قلمداد می کند.