روسیه از فرصت‌‌هایی که در لیبی دارد استفاده می‌کند.

واسلی کوزنتسوف در گزارشی تحول در رویکرد روسیه به خاورمیانه را در رابطه با "عمل گرایی آشکار" و همینطور تعریف کردن خودش "به عنوان پروژه‌ای جایگزین و نه به عنوان بخشی از غرب...بر اساس تجربه تاریخی روسیه" شرح می‌دهد.

به نوشته کوزنتسوف، این پروژه جایگزین به آنجایی رسیده که روسیه از ژنرال خلیفه هیفتر در لیبی حمایت می‌کند. با حمایت کردن از هیفتر، مسکو به دنبال آن است که روابطش با قاهره را از درک متقابل به اتحادی مستحکم تبدیل کند."علیرغم محدودیت‌های هیفتر، سایر گروه‌های نظامی در لیبی "غیر قابل اتکا و ضعیف" هستند. کوزنتسوف معتقد است با این وجود، "این بدان معنی نیست که روسیه می‌خواهد سایر گروه‌های مسلح حاضر در لیبی را نادیده بگیرد. به خاطر فقدان نهادهای مستحکم و نظامی زدگی افراطی در جامعه، ایجاد یک سیستم سازگار با شرایط، نیازمند اجماعی گسترده است. با توجه به تجربه سوریه و رویکرد عمومی مسکو، می‌تواند فرض کرد که مسکو به دنبال راه حلی منطقه‌ایست که مصر، تونس و الجزایر نقش‌های اساسی در آن بازی کنند."

علاوه بر این ممکن است دخالت پوتین در لیبی جنبه تلافی جویانه نیز داشته باشد. از زمانیکه اعتراضات مردمی در سال ۲۰۱۱ حسنی مبارک، رئیس جمهور سابق این کشور را سرنگون کرد روابط ایالات متحده و مصر دگرگون شد و اینکه روسیه به قطعنامه شماره ۱۹۷۳ شورای امنیت که حمله هوایی آمریکا به لیبی و سرنگونی معمر قذافی را ممکن ساخت، رای ممتنع داد هنوز برای بسیاری آزار دهنده است. به گفته کوزنتسوف، " سیاست‌های مبتنی بر ایدئولوژی غرب و بی میلی‌اش در پذیرفتن ناکامل بودن جهان است که دلیل آزردگی قابل توجه مسکو است."