فروکش تب و تاب جنگ سوریه؛ ایران در کانون توجه قرار می‌گیرد
همچنان که به راه‌حلی برای درگیری‌های سوریه نزدیک‌تر می‌شویم، آشکار می‌شود که ایران به‌طور فزاینده‌ای در مرکز توجه مخالفان رژیم دمشق و حامیان آنها قرار دارد.
به نظر می‌رسد که آتش‌بس شکننده‌ٔ سوریه، مورد تهدید موج جدیدی از خشونت‌ها قرار گرفته باشد. گروه‌هایی از مخالفان دولت سوریه در نوزدهم مارس، حملهٔ غافلگیرکننده‌ای به دمشق انجام دادند؛ حمله‌ای که در هماهنگی آشکار با یک حملهٔ جداگانه در مناطق روستایی استان حما انجام شده بود. این تشدید حملات، نه تنها رژیم سوریه، بلکه روسیه و ترکیه را نیز مورد هدف قرار می‌دهد؛دو کشوری که در عمل نقش پشتیبانان بین‌المللی بحران سوریه را بازی می‌کنند.
به گفتهٔ یک منبع دیپلماتیک عرب در بیروت که به شرط محرمانه ماندن نامش با المانیتور گفت‌وگو می‌کرد، هدف حملات مخالفان، این بوده است تا به تمام طرف‌های درگیر در جنگ سوریه یادآوری کنند که هیچ کس کنترل کامل را در اختیار ندارد. این منبع در این رابطه می‌گوید: «آمریکا و کشورهای شورای همکاری خلیج فارس در شش ماه گذشته به‌طور کامل از صحنه غایب بودند: از انتخابات [ریاست‌جمهوری] آمریکا تا سفر محمد بن سلمان، جانشین ولیعهد عربستان سعودی به واشنگتن. شاید این سفر نقطهٔ عطفی در ماجرا باشد.»
منبع مذکور اشاره کرد که عربستان سعودی و متحدانش در خلیج فارس، می‌خواستند پس از انتخاب دونالد ترامپ در سوریه پا پس بکشند تا ببینند که آیا رئیس‌جمهوری جدید آمریکا استراتژی روشنی در رابطه با این کشور جنگ‌زده دارد یا نه. این دیپلمات به المانیتور گفت: «بسیاری گمان کردند که عربستان سعودی مسألهٔ سوریه را رها کرده است و این ترکیه است که پشتیبانی مخالفان حکومت سوریه را برعهده گرفته است. اما ماجرا به این ترتیب نیست. این تنها یک وضعیت موقت برای متحد کردن مواضع [ضد رژیم] بود و بدون شک، حالا زمان مناسبی است برای اعلام استراتژی جدید.»
این استراتژی جدید سعودی-آمریکایی به احتمال زیاد در راستای تحت تأثیر قرار دادن تلاش‌های روسیه و ترکیه است؛ تلاش‌هایی برای دستیابی به یک آتش‌بس بادوام و گسترده‌تر و ایجاد یک مسیر سیاسی جدید تحت نظارت آنکارا و مسکو. این استراتژی جدید، برای مخالفان رژیم سوریه محتملاً دورنمایی از عوارض منتج از آن را مطرح می‌کند. برای رژیم بشار اسد ممکن است که به طور مستقیم مذاکرات را تحت تأثیر قرار ندهد. اما در مورد ایران، این استراتژی به احتمال زیاد موجب تقویت و بالا بردن موقعیت نظامی آن کشور خواهد شد؛ زیرا ایران براساس تجربیاتش در چند سال گذشته می‌داند که برای او پیشروی‌هایش در میدان جنگ، نسبت به پیشرفت بر سر میز مذاکره، از اهمیت بیشتری برخوردار است.
