آیا سوریه نیز مدودف دارد؟ (بخش دوم)

به نوشته ماکسیم سوچکوف، پس از دیدار هفته گذشته وزیر امور خارجه آمریکا رکس تیلرسون از مسکو، "روسیه کناره گیری اسد به عنوان پیش شرط را نپذیرفته و نمی‌پذیرد. چیزی که احتمالا نه پوتین و نه لاوروف به تیلرسون نمی‌گویند ولی انتظار دارند که او بفهمد این است که روسیه آنقدر در سوریه سرمایه گذاری سیاسی و نظامی کرده‌است که دغدغه اصلی‌اش بیشتر از آنکه اسد باشد اصول، قدرت و اعتبار نگاه داشتن موقعیت خود است. به همین دلیل هر طرحی که بخواهد مسکو را از این موضع دور کند باید شامل مکانیسمی برا حفظ ظاهر آبرومند روسیه باشد. مکانیسمی که کرملین بتواند آن را در غالب یه توازن برد-برد بین المللی جای دهد و در داخل نیز بتواند آن را به عنوان «تصمیمی که منافع روسیه را به بهترین نحو تامین می‌کند» نشان دهد."

هفته گذشته در این ستون پیش بینی کردیم که احتمالا تغییر کمی در موضع روسیه در مورد سوریه وجود خواهد داشت و به این نکته اشاره کردیم که "اولویت اصلی پوتین این است که روسیه دوباره در منطقه خاورمیانه قدرتی منطقه‌ای شود. پشتیبانی او از حکومت سوریه از روسیه چهره یک شریک قابل اعتماد را ترسیم کرد و پوتین تمایلی ندارد که این چهره تخریب شود. پوتین از تجربه سال ۲۰۱۱ درس گرفته است. در سال ۲۰۱۱ حکومت پوتین قطعنامه سازمان ملل که اجازه دخالت نظامی در لیبی را می‌داد را بدون بحث پذیرفت. دخالت نظامی‌ای که منجر به سقوط دیکتاتور این کشور، معمر قذافی شد."

ساچکوف در ادامه می‌نویسد، "تا کنون نگاه ایالات متحده این بوده که روسیه را از طریق اعطای فرصتی برای «نقش آفرینی فعالانه در فاجعه سیاسی و انسانی در خاورمیانه» با خود همراه کند. این رویکرد یک نکته مهم در روانشناسی سیاسی روسیه را در نظر نمی‌گیرد: اینکه کرملین معتقد است هم اکنون نیز با مقابله با نیروهای مخربی که ایالات متحده موجب رها شدن‌شان در سوریه شده، نقش موثری بازی می‌کند. این اعتقاد -فارغ از اینکه تا چه حد برای بازیگران مختلف ناخوشایند است- به کلی بی اساس نیست. بسیاری از بازیگران منطقه‌ای چنین ظرفیتی را برای روسیه قائل هستند. حتی اگر همه این اقدامات را تنها برای منافع خود انجام داده باشد."