Refah kentindeki yakınlarımın 3 Ağustos’ta iki F-16 füzesine hedef olduğu haberini alınca gözpınarlarım kuruyana kadar ağladım. Hâlen süren bu savaşta ailemizin kaderi bu oldu. Gazze Şeridi’nde her aile, acı ve ıstıraptan payını alıyor.

Babamın 60 yaşındaki kardeşi İsmail al-Ghoul Hamas mensubu değildi. Altmış iki yaşındaki eşi Kadire Hamas militanı değildi. Oğulları Wael (35) ve Muhammed (32) Hamas saflarında çarpışmıyordu. Kızları Hanadi (28) ve Asmaa (22) Hamas için çalışmıyordu. Kuzenim Wael’in çocukları 11 yaşındaki İsmail, beş yaşındaki Malik ve sadece 24 günlük olan kundaktaki Mustafa da ne İslami Cihat ne Filistin Halk Kurtuluş Cephesi ne de El Fetih mensubuydu. Buna rağmen hepsi, pazar sabahı saat 6.20’de evlerini hedef alan İsrail ateşinde öldü.

Akrabalarımın evi, Refah mülteci kampının Yibna Mahallesi’ndeydi. Çatısı ince bir taşyünü tabakasından yapılan bu tek katlı evi tahrip etmek için iki adet F—16 füzesi gerekmiyordu. Biri İsrail’e lütfen şunu söylesin ki ufak bir bomba da mülteci kamplarındaki evleri yerle bir etmeye ve içlerindeki insanları öldürmeye yeter, milyarlarca para harcanması gerekmez.

Nefret ettiğiniz Hamas ise eğer size şunu söyleyeyim ki öldürdüğünüz insanların Hamas’la hiçbir ilgisi yoktu. Onlar, tek isteği savaşın bir an önce bitmesi olan, günlük hayatlarına geri dönmek isteyen kadınlar, çocuklar ve yaşlılardı. Ancak sizi temin ederim ki şimdi binlerce, hayır milyonlarca yeni Hamas destekçisi yarattınız. Hamas sizin için kadınlar, çocuklar ve masum aileler anlamına geliyorsa bizler hep birlikte Hamas olduk. Sizin gözünüzde Hamas sıradan siviller ve aileler ise eğer ben de Hamas’ım, onlar da Hamas, hepimiz Hamas’ız.